چند خط میان زندگی

باز باید ملتمسانه دستها را بالا برد ودعا کرد. دعاکرد تا یکی که تودوستش داری بازهم کنارت بماند وبنویسد وبسراید.

 

تمام این‌ها میل مردن به آدم می‌بخشند. از یک سال پیش، این ایمان به آخرالزمان را می‌فهمم، ایمانی که مردم در قرون وسطی به‌هنگام دوران تاریک، داشتند. به کجا باید رو کرد تا چیزی ناب یافت؟ آدم هرجا که پا می‌گذارد، روی کثافت راه می‌رود. هنوز مدت درازی در این مستراح پایین خواهیم رفت. این‌جا چنان ابله خواهیم شد که در ظرف چند سال، فکر می‌کنم در عرض بیست‌سال، بورژواهای زمان لویی فیلیپ به‌نظرمان آراسته و پاشنه‌قرمز خواهند رسید. آزادی، هنر و روش‌های این دوره را تحسین خواهیم کرد چرا که آن‌ها دوباره به نجاست اعتبار بخشیده‌اند و از آن هم فراتر رفته‌اند. وقتی اندوه آدم را از پا درمی‌آورد، وقتی آدم حس می‌کند که تمام فرم‌های شناخته‌شده‌ پوسیده‌اند و سرآخر، وقتی آدم از دست خودش هم ذلّه می‌شود، اگر سرش را از پنجره بیرون ببرد، دست‌کم هوایی تازه می‌کند! اما نه، هیچ‌چیزِ بیرون به آدم آرامش نمی‌بخشد. برعکس، برعکس! به هر طرف که رو می‌کنم، چیزی جز بدبختی نمی‌بینم. کلمات، کلمات، و چه کلماتی! حس نمی‌کنی که اکنون همه‌چیز توسط سستی، اشک‌، وراجی و لبنیات از بین می‌رود؟ ادبیات معاصر در قاعده‌های زنانه غرق شده است.

قطارمیرور

تومیروی

تمام ایستگاه میرود

ومن چقدر ساده ام

که سالهای سال در انتظار توام

کنار این قطار رفته ایستاده ام

قیصر امین پور

پسرم نقاشي مي كشد و وقتي كنارش مي نشينم، با هيجان دفترش را نشان مي دهد.

- مامان جون! نيگا، اين  هابله.

 

صفحه رو به رويش يك تصوير سبز بزرگ كشيده

- اين چيه؟

- مامان جون! «شركه»

با كنجكاوي صفحه قبل را نگاه مي كنم. پسرم انگشت كوچكش را روي تصويري بلند و ظريف مي گذارد. تصويري زرد و صورتي.

- مامان! اين راپونزله. اين هم مدادشه تا نقاشي جادوگري بكشه. و بعد دستهايش را مثل تردستي در هوا حركت مي دهد و تصويري خيالي مي كشد...

***

اين روزها زندگي بسياري از كودكان ما با قهرمانان و شخصيتهاي انيميشن گره خورده است و آنان شده اند همراهان دائمي فرزندان ما به طوري كه از كيف مدرسه تا پرده اتاقشان را همين تصاوير پر كرده اند. به راستي علت اين همه اشتياق و استقبال چيست؟

 

انتخاب اجباري يا اختياري

دخترك با مادرش وارد مغازه مي شود. مادر بدون مكث مي پرسد: آقا! جامدادي باربي دارين؟

مرد در پاسخ با لحني مشتري پسند مي گويد: بله. شما مي تونين اول ست نوشت افزار ما رو ببين، مجموعه اي از وسايل بازي است... .

شايد اين تجربه خيلي از والدين باشد.

* نيره - الف كه دو كودك دوقلوي او 7 ساله هستند، در همين زمينه مي گويد: ما والدين ناچاريم همين وسايل را تهيه كنيم، چون در بازار غير اينها نيست. نگاهي به كيف مدارس بيندازيد، بيشتر از 80 درصد آنها باربي است، بعد هم شرك و مرد عنكبوتي ... در واقع، برخي والدين به ناچار اين كالاها را تهيه مي كنند، چون حق انتخاب وسيله ديگري را ندارند.

اما ديگراني هم هستند كه نظري متفاوت دارند.

* فرشته - س 19 ساله كه پشت ويترين مغازه اي ايستاده، جزو همين گروه است. وي اظهار مي كند: علت اصلي گرايش كودكان به شخصيتهاي انيميشن، جلوه ها و جذابيتهاي آنهاست، تا حدي كه علاقه مندان آنان فقط كودكان نيستند. خود من وسايل بسياري دارم كه تصاوير اين شخصيتها را دارد.

به هر حال، بايد قبول كرد كالاهاي داخلي اين جذابيتها را ندارند.

 

* پيروي از مد روز

خانم اتفاقي كه دو فرزند 7 و 9 ساله دارد نيز معتقد است: بخشي از اين گرايش و اظهار تمايل ناشي از رواج مد است. در واقع، بسياري از والدين بدون توجه به جذابيتها يا حتي خواسته طفل، اين كالاها را خريداري مي كنند. براي نمونه، مادري كه كودك 6 ماهه دارد، براي پتوي كودكش تصوير مرد عنكبوتي را مي خرد كه چندان زيبا نيست.

وي اضافه مي كند: اما در برخي موارد نيز اين كودكان هستند كه والدين را متقاعد مي كنند چنين وسايلي را برايشان تهيه كنند.

* سيرجاني كه فروشنده محصولات تزئيني است، به گزارشگرمان مي گويد: بنابر تجربه، دريافتم عوامل متعددي در گرايش خانواده ها به اين محصولات وجود دارد كه مي توان به زيبايي ظاهر، تنوع كالاها و كيفيت مطلوب اشاره كرد.

خانمي كه خود مادربزرگ است،در همين زمينه اظهار مي كند: گرچه براي فرزندان ظاهر اهميت دارد، ولي خانواده ها به كيفيت وسايل توجه كافي دارند. براي مثال، سال گذشته يك كيف باربي براي نوه ام خريدم 1500 تومان و همان زمان هم يك كيف داخلي برايش تهيه كردند به قيمت چهار هزار تومان. كيف داخلي خراب و فرسوده شد، اما كيف 1500 توماني هنوز هم كار مي كند.

 

* عوارض و ماليات مي دهيم، اما حمايت نمي شويم!

* كاظمي از توليدكنندگان كفش و كيف نيز بر اين مسأله تأكيد دارد و مي گويد: توليدكننده داخلي علاقه مند به عرضه محصولات مناسب و با كيفيت است. اما وضعيت بازار، اين فرصت را به او نمي دهد؛ زيرا توليدكننده داخلي ناچار است براي حضور در عرصه توليد، ماليات و انواع عوارض بپردازد و مطابق قانون، نيروي انساني خود را بيمه كند و با مشكلات ديگر، عرضه كالايش را به جان بخرد. اين در حالي است كه در مقابل، موانع و محدوديتهاي بسياري نظير نبود حمايت دولت نيز وجود دارد.

 

در روزهاي اخير، مي شنويم كه «ايران خودرو» قصد دارد «خودروي ويژه بانوان» را توليد كند. در همين زمينه وحيد نجفي مدير بخش محصولات سفارشي ايران خودرو به رسانه ها اظهار كرده است: با توجه به اينكه بانوان به راحتي رانندگي بسيار اهميت مي دهند و رنگها و طرحهاي خاصي را بيشتر مي پسندند. همچنين به دليل نيازها و نوع فعاليتشان ويژگيهاي خاصي را براي خودرو مي طلبند، بنابراين طرح ياد شده در دستور كار قرار گرفته است. وي درباره هزينه هاي اين خودرو اظهار داشت: هزينه اضافي مبناي كار نيست و ميانگين هزينه اين تسهيلات بسته به نوع تجهيزات افزوده شده كه 33 مورد خواهد بود، متفاوت است. نجفي درباره وجود تجهيزات اضافي در اين خودرو معتقد است: خودروهاي ويژه بانوان به «pack look»، رينگ اسپرت، رنگهاي خاص تودوزي چرم، كف پوشها با نقش متمايز، بسته لوازم جانبي شامل كيف پول و جاسوييچي، طراحي زنانه، بالشتك صندلي، جاروبرقي داخل خودرو، جعبه كمكهاي اوليه، كفي و توري صندوق، جالباسي، جا روزنامه و دستمال كاغذي و... مجهز خواهد بود. گفتني است؛ اين خودرو كه از گروه سمند توليد مي شود داراي دنده اتوماتيك، دستگاه الكترونيكي كمك به پارك خودرو، سامانه راهيابي و ابزار خاص براي تعويض چرخ مي باشد. واما نظر كارشناسان و صاحبنظران در اين باره چيست؟ - جلال ريخته گر قديمي- رئيس اتحاديه نمايشگاهداران تهران : امروزه حدود 15 درصد خريداران خودرو را در كشور بانوان تشكيل مي دهند كه اگر 5 درصد آنان نيز به اين طرح علاقه نشان دهند، طرح موفقي خواهد بود. اما بايد شركت توليد كننده آن توجه داشته باشد كه اين خودرو چون براي زنان است به طور افراطي ظريف و ضعيف باشد. وي در ادامه به عدم تأثير اين خودرو در روند ترافيك شهرها اشاره كرد و گفت: با توجه به بافت شهري و خيابان بندي نامناسب در كشور، نوع خودروهاي توليد شده تأثيري به بهبود يا افزايش روند ترافيك ندارند. - پروفسور شجاعي فر، رئيس انجمن مهندسي خودروي ايران و رئيس پژوهشكده مهندسي خودروي دانشگاه علم و صنعت : من اطلاعات دقيقي درباره اين موضوع ندارم، اما به اعتقاد من به دليل حجيم بودن گروه سمند بهتر است اين خودرو از دسته سمند نباشد. مساله ديگر، بر مقوله افزايش ضريب ايمني اين محصول تأكيد بيشتر شود. حتي قطعات آن از كيفيت بهتري نسبت به ساير خودروها برخوردار باشد. براي نمونه به جاي لاستيكهاي تيوپلس(بدون تيوپ) فعلي از سيستمي استفاده شود كه لاستيك هرگز پنچر نشود. شجاعي فر در ادامه مي افزايد: اي كاش به جاي مطرح كردن اين گونه مسايل و توليد چنين خودروهايي،به توليد خودرو براي گروه هاي خاص نظير جانبازان و معلولان توجه بيشتري مي شد. مساله ديگر آنكه، بانوان ما ضعفي در مسائل فني و رانندگي ندارند كه به بهره مندي از وسيله نقليه جداگانه نياز داشته باشند. - يك جامعه شناس : توليد كنندگان اين محصول بايد بدانند ضرورت و نياز به توليد اين خودرو تا چه حد است؟ آيا جامعه ما آن قدر براي بانوان امن هست كه باخودروهاي متمايز از ديگر خودروها رفت و آمد كنند و با جلب نظر افراد بزهكار و خاطي زمينه ايجاد مزاحمت براي آنان بيشتر فراهم نشود؟ آيا اگر قرار شد مردي از آن استفاده كند موجب تمسخر او نخواهد شد؟ مردم هم نظرات خودشان را داشتند! در حاشيه اين خبر نيز سخنان مردم هم شنيدني بود وحتي لطايف و ظرايفي درباره آن بيان مي كردند: - لابد اين خودروها به سيستمي مجهز است كه اگر مردي وارد آن شود؛ درها خود به خود قفل شده و آژير مي كشد! - حتماً اين خودروها توان تشخيص جنسيت راننده را هم دارد، پس اگر مردي راننده باشد، روشن نخواهد شد! - به احتمال زياد اين خودروها براي مردان توقف نمي كند! - شايد قرار است براي اين خودروها، پاركينگ اختصاصي زنانه ساخته شود. - خوب شد يك تنوعي هم در چشم و هم چشمي زنان ايجاد كردند.

 

همه معتقدند که من فمینیست هستم اما نمیدانم چرا این روزها از زنان بسیاری بدم میاید وشاید از انان

 متنفرم .ازمادرم .خواهرم.دوستم .همکارم و....به راستی این روزها چطور اینطور شده؟

یک عکاس ایتالیایی درشهر وروُنا، با توجه به کاهش میزان ازدواج وافزایش میزان طلاق دراین کشور، تصمیم گرفت که به جای عکاسی درمراسم عروسی، به عکاسی درمراسم طلاق بپردازد.
به گزارش آسوشیتد پرس، وی که ایده خود را ازبرگزاری نمایشگاه طلاق در وین پایتخت اتریش گرفته است، به جای اهدای آلبوم عکس ازدواج، یک آلبوم عکس از مراسم طلاق به همسران ( سابق ) اهداء می کند.

این عکاس خوش ذوق برای تهیه آلبوم مورد نظر، از همسران سابق می خواهد که هنگام عکسبرداری دست یکدیگر را بفشارند، به هم لبخند بزنند و با بوسه ای برگونه ها از هم جدا شوند.
"جیانی فاسوُلینی" عکاس 45 ساله ایتالیایی دراین مورد اظهار داشت: " من خود را با زمان تطبیق می دهم. قبلاً از 40 مراسم عروسی درسال عکس می گرفتم، حالا این رقم به نصف آن هم نمی رسد. فکر کردم چرا نباید از جفت هایی که می خواهند دوستانه از هم جدا شوند آلبوم عکسی تهیه کرد؟" وی افزود: "همسرم معتقد است که من دیوانه ام، اما من فکرمی کنم که تهیه یک آلبوم عکس از مراسم طلاق، می تواند فکر خوبی باشد." 

دوستی برای دریافت گرین کارت در لاتاری شرکت کرد .او میگفت چون من متاهلم دو شانس دارم .