چند خط میان زندگی

راهرو دادگاه خلوت است واين يعني آدمهاي بيشتري بي دغدغه زندگي مي کنند. شايد هم اين فقط يک آرزوست. اما تصورش هم شيرين است. هرچند حقيقت زندگي اين قدر شيرين نباشد. روي نيمکتي مي نشينم و آدمهايي را که با سر و وضع مختلف مي آيند، نگاه مي کنم. با لباس زندان، با کت و شلوار مرتب، نگهباناني با لباس فرم و...صحنه جالبي است. اينجا دنياي خودش را دارد که براي خيلي ها مثل، «شيرين»، آشنا وتلخ است. «شيرين» با گروهي زن و مرد به جرم ضرب و شتم دستگير شده و منتظراست دادگاهش تشکيل شود.
او مي گويد: مثل خيلي از مجرمها زندگي من هم با فقر و زندان و بدبختي شروع شد. هميشه هم سعي کردم از نقطه صفر شروع کنم و به زندگيم سر و ساماني بدهم، اما با بيش از 30 سال سن هنوز هم در نقطه صفر هستم. دو ازدواج ناموفق داشتم که نتيجه اش سه تا بچه است.
اوحرف مي زند و از دنياي تلخش گلايه مي کند: هر قدر من حرف بزنم، هيچ مردي حتي وکيل وقاضي درک نمي کند. ما زنها دنيا و بدبختيهاي خودمان را داريم. خيلي ها وقتي مي شنوند زني مجرم است، بعد هم هزار جور طعن و لعن مي کنند، مي گويند: بهتر نبود گدايي کند....
اما هيچ کس نمي پرسد وقتي پول برق نداشتي و برق خانه ات 3 هفته قطع بود چيکار مي کردي؟ نمي پرسند وقتي پول دکتر و دواي بچه ات رو نداشتي چي کار مي کردي؟ من دوسال توبه کردم و به خاطر بچه هايم پاک پاک شدم. اما وقتي هزار جور مشکل به سراغم آمد و دست تنها مانده بودم، هر روز در اين خيريه و آن سازمان سرگردان بودم، هيچکس کمکم نکرد. مي گفتند، شوهرداري. من التماس کردم که سالهاست شوهرم رفته، نيست. باورنکردند.من به خودم نهيب زدم بايد بازهم از صفر شروع کني. ال؛ن چند ماه است که دوباره پاک شدم و سرکار مي روم. آن هم با اين وضعيت کار، آن هم زن مثل من که نه سواد دارد و نه هنر و نه بر و رويي... بازهم خودم را به در و ديوار زدم يک کاري پيدا کردم. چند شب پيش که از سرکار برمي گشتم صداي فرياد شنيدم. فکرکردم دزدي شده و چاقو زدن، رفتم ماجرا را ببينم، ديدم همه دعوا مي کنند بعد هم پليس آمد ودستگيرمان کرد.من مي دانم مقصر بودم، جرم کردم، اما خانواده و جامعه هم بي تأثير نبودند.من جايي زندگي مي کنم که اگر در هر خانه را بزني هزار جور جرم و فلاکت مي بيني....
خدا هيچکس را بي پناه نکند..... من تمام اين سالها ي زندگي فقط وفقط بدبختي و بي پناهي داشتم.....