توسط محبوبه علی پور
| شنبه بیست و دوم اسفند ۱۳۸۸ |
بازار مهربان نيست
* براي آدمي مثل من که به دليل هزار و يک جور مسأله ريز و درشت؛ عيد، جشن و حتي عزاداري ساده ترين مسايل است خريد عيد، پوچ ترين رويداد زندگي است . اما در زندگي ناچار مي شويم تن به پوچ ترين مسايل هم بدهيم و این روزها چنین مساله ای را تجربه کردم.پس
به ناچار چند خيابان آشنا را طي مي کنم تا کفشي مناسب و البته طبي خريداري کنم. آزادشهر، سجاد و خيابان دانشگاه را جسته و گريخته طي مي کنم. در لا به لاي صد جور مشغله نيم نگاهي به ويترين کفاشي ها مي اندازم و آنچه بيشتر خودنمايي مي کند نه تنوع مدلها، جنسها و رنگها که صد البته تنوع قيمتها براي يک کالاست که از 13 هزار تومان تا بيش از 38 هزار تومان مي رسد.
به وضوح مي توان ديد که اين روزها «کاسبان همشهري» چندان مهربان نيستند و قرار است هزينه يک سال زندگي خانواده را از همين چند روز پاياني سال، کسب کنند...
* به نظرم کلمات در زندگي معني مي گيرد و در زندگي ما روزنامه نگاران واژه اي که به وضوح معنايش را نشان مي دهد؛ کلمه «دسترنج» است؛ زيرا بخوبي مي دانيم براي کسب همين «رزق مقسوم» بايد چه رياضتهايي را تحمل کنيم... اما نمي دانم چرا کاسب آشناي محله اين را درک نمي کند. گرچه در تمام سال، صبح و شب در سرما و گرما يکي از صحنه هاي عادي زندگي اش مسافري است که از اتوبوس به طرف کوچه فرعي مي رود. شايد هم درک مي کند و خود را به ناداني مي زند... زيرا در نهايت تعجب و البته خستگي من، کفش مورد نظرم را با شماره اي ديگر که البته مخدوش شده به من مي دهد و من سکوت مي کنم که سکوت آشناترين رفتار يک روزنامه نگار در زندگي خصوصي اوست.
من با اشاره به اين زيرکي کاسب به او يادآوري مي کنم و او طفره مي رود. من کفش به دست حرکت مي کنم اما من و پاهايم مي دانيم اين کفش دلخواه نيست... اما بايد قبول کرد کاسبها هم بايد نان بخورند هر چند نانهاي آنان بيشتر از لقمه هاي اندک ما از زندگي باشد.
* براي آدمي مثل من که به دليل هزار و يک جور مسأله ريز و درشت؛ عيد، جشن و حتي عزاداري ساده ترين مسايل است خريد عيد، پوچ ترين رويداد زندگي است . اما در زندگي ناچار مي شويم تن به پوچ ترين مسايل هم بدهيم و این روزها چنین مساله ای را تجربه کردم.پس
به ناچار چند خيابان آشنا را طي مي کنم تا کفشي مناسب و البته طبي خريداري کنم. آزادشهر، سجاد و خيابان دانشگاه را جسته و گريخته طي مي کنم. در لا به لاي صد جور مشغله نيم نگاهي به ويترين کفاشي ها مي اندازم و آنچه بيشتر خودنمايي مي کند نه تنوع مدلها، جنسها و رنگها که صد البته تنوع قيمتها براي يک کالاست که از 13 هزار تومان تا بيش از 38 هزار تومان مي رسد.
به وضوح مي توان ديد که اين روزها «کاسبان همشهري» چندان مهربان نيستند و قرار است هزينه يک سال زندگي خانواده را از همين چند روز پاياني سال، کسب کنند...
* به نظرم کلمات در زندگي معني مي گيرد و در زندگي ما روزنامه نگاران واژه اي که به وضوح معنايش را نشان مي دهد؛ کلمه «دسترنج» است؛ زيرا بخوبي مي دانيم براي کسب همين «رزق مقسوم» بايد چه رياضتهايي را تحمل کنيم... اما نمي دانم چرا کاسب آشناي محله اين را درک نمي کند. گرچه در تمام سال، صبح و شب در سرما و گرما يکي از صحنه هاي عادي زندگي اش مسافري است که از اتوبوس به طرف کوچه فرعي مي رود. شايد هم درک مي کند و خود را به ناداني مي زند... زيرا در نهايت تعجب و البته خستگي من، کفش مورد نظرم را با شماره اي ديگر که البته مخدوش شده به من مي دهد و من سکوت مي کنم که سکوت آشناترين رفتار يک روزنامه نگار در زندگي خصوصي اوست.
من با اشاره به اين زيرکي کاسب به او يادآوري مي کنم و او طفره مي رود. من کفش به دست حرکت مي کنم اما من و پاهايم مي دانيم اين کفش دلخواه نيست... اما بايد قبول کرد کاسبها هم بايد نان بخورند هر چند نانهاي آنان بيشتر از لقمه هاي اندک ما از زندگي باشد.