چند خط میان زندگی

یک تجربه مشترک بین همه ما انسانها نگرانی از دست دادن آنچه و انکه دوستش داریم .این حس را سالهاست تجربه میکنم وهمیشه گمان میکردم این حسی اختصاصی است .اما روزی استادم شعری از صائب خواند که گواه حس مشترک انسانی بود .

فکر شنبه تلخ دارد جمعه اطفال را

عیش امروز بی اندیشه فردا خوش است

در واقع ما با با باور "دم را غنیمت "شمردن سعی میکنیم از این حس رها شوییم . این حس مشترک را مصطفی مستور هم تجربه کرده .او میگوید سالهاست که فکر میکنم اگر پدرم بمیرد من باید چه کنم؟

به هر حال این هم یک حس فراگیر است که به نظرم به حس مالکیت قوی ماایرانیها بر میگردد .چراکه این حس بنا بر باورها ورفتارهای اجتماعی در میان مردم ما قوی تراست .ما ایرانیها دوست داریم که کنار  هر مساله ای .شی .یک ضمیر مالکیت که غالبا اول شخص

مفرد است بگذاریم وبرای رسیدن آن بسیار تلاش میکنیم .خانه من .ماشین من .تحصیلات من .بچه من .همسر من .مادر من....

ونگرانی از دست دادن این مالکیتهاست که ما را دچار استرس میکند .