چند خط میان زندگی

فرصتی پیش می آید که با خسرو معصومی کارگردان فیلم " باد در علفزارها میپیچد" صحبت کنم. میگویم: از مشکلات سینما غیرواقعی بودن سیمای زنان است.می پرسد یعنی چی غیر واقعی است؟ میگویم یعنی این که من نمیتوانم خودم را در این آثار ببینم .این زندگیها من نیستم .من زنی هستم که درس خواندم کار میکنم .اما هنوز برای زندگی محدودیت دارم .نمیتوان به راحتی ومجردی سفر بروم .خانه ای اجاره کنم و...

میگوید : قبول...

* دلم میخواهد به اوبگویم این زندگی زندگی من نیست .زندگیست که دیگران تصور میکنند من دارم....