این روزها زمزمه هایی از حضور زنان در ترکیب کابینه دولت دهم میشنویم . مقوله ای که پیش از این در تاریخ سیاسی کشور ما بی سابقه بوده است .
چنانکه اخیرا شورای احزاب زنان اصولگرا در نشستی با اکثریت آرا مرضیه وحید دستجردی,منیره نوبخت , مریم بهروزی والهام امین زاده را برای وزارت بهداشت ودرمان , آموزش وپرورش, دادگستری وامور خارجه پیشنهاد داه اند .
یاد آوری میشود پیش از این مقوله ؛ زنان از سال 1367 در شورای فرهنگی اجتماعی واز سال 1370 در دفتر امور بانوان ریاست جمهوری حضور داشتند .آیا طی این سالها وبا وجود چنین ساختارهای تعریف شده ای شاهد کاهش مشکلا ت جامعه زنان بود ه ایم تا در عرصه ای نو فعالیت سیاسی زنان را گسترش بدهیم .به ویزه انکه بنابر شواهد اغلب بانوان فعال در مدیریتهای میانی سیاسی واجتماعی در سایه بستگان وخویشاوندان مرد خود به این جایگاه رسیده اند .
به هر روی پرسش اینجاست که در حال حاضر این حضور تا چه حد میتواند در حل معضلات بی شمار زنان موثر باشد ؟ آیا مسوولان ما آنقدر به فضای مساعد برای مشارکت سیاسی واجتماعی کشورمان اطمینان دارند که زنان را بر مسند مسوولیتهای نظیر وزارتخارجه بنشانند ؟ اصولا زنان طی این سی سال آنقدر فرصت وامکان تجربه اندوزی داشته اند که این مسوولیتهای خطیر رابا موفقیت پشت سر بگذرانند؟ در حال حاضر چند در صد از استانداران وفرمانداران کشور را بانوان تشکیل میدهند که علاقمند به وزارت زنان باشیم ؟
به راستی در حالیکه هنوز برخی دولتمردان ما بر مقوله تفکیک جنسیتی در عرصه آموزش عالی معتقد هستند میتوان به ادامه راهیابی زنان در پستهای مدیریتی رده بالا همانند وزارتخانه ها امید داشت؟