توسط محبوبه علی پور
| جمعه پانزدهم خرداد ۱۳۸۸ |
دوستی امسال نوروز به نپال سفر کرده بود وره آورد این سفر نیز عکسهای جذابی از این سرزمین بود .تصاویر بدیعی از آدمها ومعابد که احساس میکردم خدا آن جا نفس میکشد .طوری که بارها وبارها آرزو کردم کاش به این سرزمین بروم. نا گفته نماند روحانیون نپالی در مدیتیشن و ودانشی از این دست نیز خبره اند.
به هر روی چندی پیش مستندی درباره تجارت زنان از نپال به هند دیدم که نظرم را تغییر داد .به اعتقاد من وقتی مردان دینی این سرزمین نمیتوانند زندگی آرامی به زنان سرزمینشان ببخشند چگونه میتوانند مدعی آرامش مردمان سایر ملل باشند .