*«خدا رو شکر اتوبوس خلوته. زن ميانسال با اين جمله ساده همصحبتم مي شود. من هم استقبال مي کنم. سفره دلش را بي ريا و بي هراس مي گشايد.
زندگي سخت شده، با اين تجملات و بريز و بپاش هم سخت ترش مي کنيم. بچه ها پرتوقع شدن هر روز اصرار مي کنن فرش و تلويزيون ... را عوض کنيم. مي گم من بيشتر از شصت سالمه. خسته ام، ديگه از کار کردنم گذشته ... اما ناچارم... من 13 سال توي کارخونه کار مي کردم صاحبش نمي دونم ورشکست شد و کجاست که در کار خونه رو بستن بعد از بازشدن هم جوون ترها رو استخدام کردن.
چند سالي هم توي يه شرکت کار مي کردم. صاحب اونجا هم رفت خارج. باز ما مونديم و دست خالي.
حالا هم توي يه شرکت خصوصي کار مي کنم مثل هميشه است. نه بيمه و نه حقوق درست و درموني ... ميگن مسن هستي. نمي شه بيمه کنيم...
زن با لبخندي خداحافظي مي کند و پياده مي شود...
***
*هر سال روز کارگر مي گذرد، اما هنوز هم کارگران در پيچ و خم مشکلات گرفتارند. به راستي دليل آن چيست؟
فتحيان از فعالان حقوق کارگري در اين باره مي گويد: بي توجهي به کارگران و حقوق آنان مسأله فرهنگي است و به زن يا مرد هم مربوط نمي شود. متأسفانه شرايط امروز نظير بحران اقتصادي و تورم نيز به اين مسأله دامن مي زند.
در حالي که بايد اين طرز تفکر و نگاه دگرگون شود و به اين قشر به چشم افراد ضعيف نگاه نشود.
زن جواني که خود را «زهره» معرفي مي کند هم اين طور نظر مي دهد: به طور کلي کارگرها مشکل دارند. اما زنان بيشتر از مردان تحت تأثير اين مشکلات قرار مي گيرند. افزون بر آن نيز به دليل شرايط خاص خود معضلات متعددي دارند که اين فشارها ومسايل را تشديد مي کند.
مريم السادات رضوي نسب که 18 سال سابقه کار دارد نيز مي گويد: مسايل زنان کارگر به چند نکته مختصر خلاصه نمي شود. يکي از اين مشکلات تبعيض شغلي است که در ميزان دستمزد کارگران زن مشهود است. مسأله ديگر بي ثمر بودن قوانين حمايتي از زنان مي باشد براي نمونه در حال حاضر، مطابق قانون زنان مي توانند از کاهش ساعت کار يا بازنشستگي پيش از موعد و... بهره مند شوند، اما در عمل اين فرصتها از آنها دريغ مي شود.
وي ادامه مي دهد: حتي به باور من به دليل مسؤوليتهاي متعدد و مضاعف زنان، بهتر است سن بازنشستگي زنان باز هم کاهش پيدا کند، چون بعد از پايان زمان فعاليت، زن کارگر آن قدر فرسوده شده که لذتي از بازنشستگي نمي برد، همچنين براي بهبود اشتغال نيز فرصت مناسبي است تا از نيروي جوانان بهره ببرند.
*سال گذشته در خبرها آمده بود. يک شرکت براي کاهش هزينه هاي خود با تعديل نيروي انساني مرد، زنان سرپرست خانوار را جايگزين آنها کرده است. زمزمه هاي ديگري هم از همين وضعيت در ساير مراکز و کارخانه ها شنيده مي شود. اما آيا اين صحت دارد؟
فتحيان که در خانه کارگر اصفهان فعاليت دارد با اشاره به اينکه چندان اطلاعي از اين شرايط ندارد، مي افزايد: به طور کلي اغلب زنان بخصوص افرادي که نان آور ندارند به دليل تأمين نيازها و معاش خانواده ناچارند زير بار حقوق و دستمزد اندک هم بروند، البته به نظر مي رسد بايد با افزايش اشتغال براي تمام اقشار رفاه و امکانات کافي نيز در اختيار آنها قرار گيرد تا عزت نفس و کرامت انساني همه اشخاص جامعه حفظ شود.
رضوي نسب نيز که عضو اتحاديه زنان کارگر است، مي گويد: به باور من به دليل ناامني شغلي بيشتر زنان، هر گاه تعديلي صورت بگيرد؛ زنان هستند که از چرخه اشتغال حذف مي شوند و البته نمونه هايي از اين مسأله در کارخانه ها و مراکز اشتغال وجود داشته است.
وي در ادامه با تأکيد بر بي ثباتي و ناامني شغلي زنان به عنوان يک معضل قابل تأمل مي افزايد: بنابر تجربه فعاليتم در خانه کارگر بارها دختران جوان و پرتواني را ديده ام که نا حق و بدون منطق و تنها به دليل مسائل بي ارزش از کار خود اخراج شده اند و اين از معضلات فعاليت در شرکتها و مؤسسات به اسم خصوصي است، زيرا کارفرمايان اين مراکز معتقدند: نيروي انساني ما بايد به دلخواه ما کار کند. مثل اينکه فردي صاحب خانه است و ترجيح مي دهد به دلخواه خود مستأجر بپذيرد.
رضوي نسب همچنين اظهار مي دارد: دختران جوان ما توانمند و با نشاط به مراکز فعاليت راه پيدا مي کنند، اما بعد از مدتي به موجودي کسل و افسرده تبديل مي شوند، زيرا اين دختر جوان با غيرت سعي دارد با کار در کارخانه يا هر شرکتي بار مسؤوليت خودش را بر عهده بگيرد. او ناچار است بدون امکان سرويس اياب و ذهاب و يا تغذيه در محل کار خود باشد و فضاي پر استرس را هم تجربه کند. اين در حالي است که همين شرايط هم بي ثبات مي باشد.
وي اضافه مي کند: مسؤولان و برنامه ريزان جامعه بايد توجه کنند. به هر حال، اغلب زنان براي تأمين نيازهاي اقتصادي خود فعاليت مي کنند و کمتر افرادي هستند که به دلايل ديگر تن به کار بدهند و اين همه دشواري را تحمل کنند، پس بيشتر و بهتر به رفاه و امنيت شغلي زنان بپردازند، زيرا زماني توسعه و پيشرفت در جامعه اي رخ مي دهد که نيروي انساني آن با انگيزه و خلاق باشند.