توسط محبوبه علی پور
| دوشنبه چهاردهم اردیبهشت ۱۳۸۸ |
باز نشسته ام وخاطراتم رو نبش قبر میکنم:
من قاتعم پریزادم
به لبخند ایجاز گونه ات
به نگاه ایهام وارت
من قانعم
به آن انگشتان نمادین
به هنگام لرزش محو روح
من قانعم
به شکوه روایت حماسی احساست