توسط محبوبه علی پور
| دوشنبه نوزدهم اسفند ۱۳۸۷ |
در من
راهپیمایی های طولانی زنانه است
که از طنجه آغاز میشود
ودر حضر موت پایان میگیرد
شعارهایی که با رژ لب نوشته شده اند
وپلاکاردهایی که از رشته نخ های جوراب قدیمی ساخته
شده اند
اعتراضهایی علیه نظام تک حزبی
نظام مرد سالاری
نظام چند زنی
با ملیتهای گوناگون
**
وقتی تظاهرات پایان گرفت
شانه های مو به شانه دانها برگشتند
انگشترها به جعبه های خود بازگشتند
ادکلن ها یه شیشه های خود برگشتند
پلا کاردهایم را پرت میکنم
وهمه اعتراض هایم را فراموش می کنم
به جستجوی تو به نزدیک ترین قهوه خانه سر می کشم
تا با تو قهو ه های بنوشم
سعاد الصباح