چند خط میان زندگی

همه هرروز می آیند .چیزکی مینویسند .نگاهکی میاندازند ومیروند .اما من روزها وروزها پشت این پنجره پوسیده  فانوسکی روشن کرده ام که توبیایی .ببینی وبنویسی .ومن در میان این واژههای اهورایی قد بکشم وبه سرشاخه های دانایی برسم .ایا این توقعی زیاد است .