توسط محبوبه علی پور
| سه شنبه بیست و دوم مرداد ۱۳۸۷ |
اسلاوی ژیژک یک فیلسوف وجامعه شناس است که من در مصاحبه ای تازه اورا کشف کردم وبرایم مرام وتفکرش اهمیت ندارد اما حرفهایش از ان سخنانی است که میتواند تو را ساعتها به اندیشیدن فرو ببرد من چند خط را اینجا مینویسم .خودتان قضاوت کنید .در ضمن چقدر این روزها این ادمها کم شده اند.

"عشق مثل یک بدبختی عظیم، انگلی غول پیکر، یک وضعیت اضطراری و ابدی که همهی لذتهای کوچک را خراب میکند."
"با سوفوکل موافقم که بزرگترین خوشبختی این است که آدم به دنیا نیاید، "
"زندگی، چیز احمقانه و بیمعنایی است که هیچ چیزی نداشته که به من یاد بدهد."