طیبه حسینی، همسر شادروان سید اکبر نبوی که اعضایش به نیازمندان هدیه شده، به «قدس» می‌گوید: همسرم ۱۶ سال پیش دچار تومور مغزی شده بود که پس از چند سال مداوا، دوباره بیماری‌اش عود کرد و در سن ۳۵ سالگی در ۱۸ تیر سال گذشته به رحمت خدا رفت. وی ادامه می‌دهد: همسرم فرم اهدای عضو را امضا نکرده بود، اما پس از فوت به توصیه پزشکان بیمارستان پذیرفتیم اعضای ایشان پیوند زده شود. همسرم بسیار اهل انفاق و بخشندگی بود، از این رو یقین داشتیم که از اهدای عضو، خودش هم خشنود است.
حسینی با تأکید بر اینکه اهدای عضو، انفاقی ارزشمند است، می‌افزاید: باید در این زمینه اطلاع رسانی کرد و به مردم یادآور شد، زمانی که عمر عزیز ما سپری شده، باید برای بیمار دیگری که هنوز فرصت زندگی دارد، این فرصت را فراهم کنیم. به هرحال اعضای بدن ما پس از مرگ متلاشی شده و از بین می‌رود. در حالی که مردم اصرار دارند پس از فوت عزیزشان جسدش دست نخورده و سالم باشد، به نظرم این بخشندگی موجب آرامش بیشتر عزیزمان می‌شود.
* تلاش‌های مستمر برای فرهنگ اهدای عضو
در سال‌های اخیر شاهد تلاش‌های بسیاری برای گسترش فرهنگ اهدای عضو حتی در فضاهای مجازی هستیم که در این زمینه بی‌تأثیر نبوده است، چنانکه درحال حاضر کشور ما از نظر اهدای عضو در جهان در جایگاه سی و دوم قرار دارد، حال آنکه در سال ۸۴ در رتبه ۶۷ جهان قرار داشتیم.
دکتر خالقی نیز در این باره می‌گوید: گرچه تغییرات چشمگیری در این زمینه اتفاق افتاده، چنانکه در سال ۱۳۸۰ میزان رضایت بازماندگان برای اهدای عضو به کمتر از ۲۰ درصد می‌رسید و اکنون بیش از ۵۰ درصد شده است، اما هنوز هم فرهنگ سازی در این زمینه ضروری به نظر می‌رسد.
دکتر فاضل، رئیس جامعه جراحان ایران با اشاره به اثرگذاری این برنامه‌ها به «قدس» می‌گوید: براساس میزان کارت‌های داوطلبان اهدای عضو نمی‌توان معتقد به گسترش این فرهنگ خداپسندانه بود. مثلاً در آمریکا که صد‌ها نفر متقاضی اهدای عضو هستند، میزان اهدا چندان قابل توجه نیست. به نظرم با افزایش دانش و اطلاعات باید به افزایش داوطلبان تأکید کرد. ما باید از بسترهای متعددی همانند رسانه ملی، نشریات، منبرها و تریبون‌های نماز جمعه که می‌تواند فرصت مناسبی برای آگاهی دهی در این زمینه باشد، بخوبی استفاده کنیم.
این فوق تخصص جراحی قلب و عروق می‌افزاید: بعد از انقلاب گام‌های بسیار عالی در زمینه پیوند اعضا برداشته شده، چنانکه پیش از این، بیماران باید برای پیوند کلیه به انگلیس اعزام می‌شدند که امروزه تمام پیوند‌ها در کشور انجام می‌گیرد، اما هنوز هم ضعف‌هایی در این زمینه وجود دارد. به هرحال باید پذیرفت جراحی پیوند عضو، کار دشواری است و با جراحی‌های متعارف فرق می‌کند. این در حالی است که از تیم پزشکی و درمانی که در این زمینه فعال هستند، حمایت چندانی نمی‌شود. در واقع این عشق و تعهد تیم یاد شده است که موجب پیشرفت مقوله اهدای عضو در کشور ما شده است.