جلال امیری شکیبا، از فعالان صنعت گردشگری با اشاره به اینکه در گذشته وضعیت هتلهای موجود ناامید کننده بود، میگوید: طی چند سال اخیر این شرایط تغییرات اندکی کرده و بارقههایی از امید در این صنعت دیده میشود چنانکه امروزه شنیده میشود در هتلهای کلانشهرها اتاق خالی به سختی پیدا میشود که این امر نویدبخش رونق این صنعت است.
وی تأکید میکند: ما به دنبال جذب بیشتر گردشگر هستیم این درحالی است که برای تحقق این خواسته و دوام و بقای آن باید شرط میزبانی را داشته باشیم. از این رو یکی از بسترهای جلب گردشگر هتلهای مناسب است. در واقع در کنار دیگر زیر ساختها و سخت افزارهای این صنعت، نباید از اهمیت هتل سازی و هتلداری غفلت کرد. همچنین در کنار توجه به ساخت هتلهای چند ستاره باید بر تقویت مهارتها و دانش فعالان این حوزه نیز تأکید داشت چنان که تفاوت بین مالکیت هتل با مدیریت هتل به عنوان یک باور، باید از سوی فعالان این حوزه مشهود باشد.
* هتلهای کم ستاره!
شهرزاد عابدینی از فعالان صنعت هتلداری نیز با اشاره به کاستیهای این حوزه میگوید: گرچه با برداشتن تحریمها بسیاری از شهروندان سایر کشورها علاقهمند به سفر به کشور ما هستند ولی همچنان محدودیتهایی وجود دارد که نیاز به بازنگری و اصلاح دارد. چنانکه ما هنوز هتل پنج ستاره بین المللی در کشور نداریم. از معیارهای دریافت چهار و پنج ستاره بین المللی داشتن شرایطی همانند فضای سبز مطلوب است که این مسأله در بسیاری از هتلها مانند هتلهای اطراف حرم رضوی وجود ندارد.
وی با انتقاد از ندادن اهمیت به گردشگر در جامعه ادامه میدهد: در مقوله صنعت هتل سازی با چالشهای بسیاری مواجه هستیم که برگرفته از نحوه نگرش ما به گردشگری است. چنانکه ما هتل نمیسازیم که گردشگر جذب کنیم و خدمات مؤثر بدهیم بلکه هتل میسازیم که درآمد کسب کنیم. به این ترتیب حتی وقتی هتل میسازیم فقط یک ساختمان بنا کرده و استانداردهای متعارف صنعت هتل سازی را رعایت نمیکنیم. از این رو معتقدم ۸۵ درصد هتلهایی که در کشور ساخته میشود استانداردهای بین المللی را ندارند.
* هتلهایی که برای مسافر اهمیتی قایل نیستند
وی همچنین میافزاید: گرچه هتلهای موجود در برخی شهرها سعی دارند با تأمین نیازهای گردشگران در جذب مسافر موفق باشند اما در بیشتر مناطق این تلاش دیده نمیشود. برای نمونه در کیش که مطابق قراردادهایی که بین هتلها و آژانسهای مسافربری طی یک سال منعقد میشود، هتلها با آسودگی خاطر حتی با کمترین کیفیت خدمات، مسافر میپذیرند زیرا مقولهای به نام جذب گردشگر و درآمد زایی از این طریق اهمیتی ندارد. چون مطمئن هستند در طی یک سال مسافر دارند.
وی ادامه میدهد: نکته دیگر اینکه هزینه اقامت در هتلها نسبت به خدمات آنها در مقایسه با هتلهای کشورهای همجوار بالاست. برای نمونه در هتلی ۵ ستاره قیمت یک اتاق دابل معمولی شبی ۴۵۰تا ۵۰۰ هزار تومان است که اگر این خدمات و قیمتها در قالب پیکج بسته شود بیشتر از ۲۵۰ هزار تومان نخواهد شد که البته بازهم گران است. زیرا در هتلهای کشورهای حاشیه خلیج فارس برای اتاقی با۲۵۰ هزارتومان، خدمات مطلوبی داده میشود.
* امنیت؛ اساس جلب گردشگر
با توجه به آنچه گفته شد این پرسش مطرح است که آیا ساخت هتلها با تکیه بر برندهای برتر جهانی میتواند در صنعت هتلداری ما موثر باشد؟
جلال امیری شکیبا میگوید: درحال حاضر بر امنیت در سفر تأکید میشود. نبود امنیت در یک کشور به معنای جنگ و کشتار هر روزه نیست بلکه همین نبود احساس امنیت میتواند مانع جلب گردشگر شود. از این رو وقتی شرکتهای معتبر هتلسازی در کشوری به ساخت هتل میپردازند این مسأله را به گردشگران القا میکنند که کشور مقصد از امنیت کافی برای مسافرت برخوردار است و همین مقوله در جلب گردشگر برای کشور ما بسیار مؤثر خواهد بود.