چند خط میان زندگی

 ازهنرنمایی های مهران مدیری این است که برخلاف بسیاری از برنامه سازان کشور قادر است برنامه ای تولید کند که رگه هایی از تفکر هم درخود داشته باشد وتنها وسیله وقت کشی مخاطب  محسوب نشود. شواهد نشان می دهد «برنامه دورهمی »نیز ازاین مقوله مستثنا  نیست . چنان که با حضور میهمانان یا مشارکت شرکت کنندگان دراین برنامه بارها
بارقه ای از اندیشه در ذهن مخاطبان ایرانی درخشیده و آنها را به تفکر واداشته است. گواه  روشن این مساله را می توان  درگفتگو با   خانم مهر آوه شریفی نیاو  استاد کردوانی  دید. در آخرین قسمت این برنامه  که میهمان آن خانم شیلا خداد اد بود اظهار نظر این بازیگر جوان درخصوص انتخاب زیبایی یا  هوشمندی ضمن صراحت وصداقت این هنرمند به وضوح گویای فرهنگ حاکم بر جامعه ماست. بنابراین تردیدی نیست که اگر هریک ازما شهروندان ایرانی  همین میزان صداقت را داشتیم پاسخی مشابه ویا درحالت انفعال وهراس از قضاوتهای مخاطبان جوابی دوپهلو وشعاری در آستین داشتیم که به خوبی همه می دانیم نظر واقعی ما نبوده است. چراکه امروزه در جامعه ما باورهای حاکم فرهنگی واجتماعی گویای آن است که مهمترین محورهای  اثر گذار بر ارزشمندی افراد در جامعه که بستر ساز موفقیتها ی سهل الوصول و حتی مؤثر در معاشرتهای ماست دوعنصر پول وزیبایی چهره می باشد. البته اگر غیر این بود  نباید کشورما رکوردار جراحی بینی باشد، چراکه بنابر ادعای روزنامه گاردین «در ایران سالانه ۲۰۰ هزار مورد عمل جراحی بینی صورت می گیردکه این آمار بیشترین آمار جراحی بینی در جهان محسوب می شود»
همچنین داده ها حکایت ازرغبت روزافزون زنان ومردان ایرانی به آرایش ونه آراستن دارد. به طوری که گفته می شود :« گرچه  ایران هفدهمین کشور دنیا از نظر جمعیت است اما از نظر مصرف لوازم آرایشی هفتمین کشور دنیاست و از این نظر در خاورمیانه رتبه دوم را داراست .» این درحالیست که صاحبنظران علت این پدیده بیمارگونه را  درزنان که حال به دخترکان زیر 15 سال رسیده ، نتیجه کمبود اعتماد به نفس  ، رقابت دختران برای پیدا کردن همسر، آمار بالای افسردگی و اختلالات روانی، تاثیر تبلیغات رسانه ای و الگوسازی شرکت های سرمایه دارغربی ! می دانند. درحالی که اگر همه این عوامل به خصوص تبلیغات رسانه ای والگوسازی شرکتهای سرمایه داری  غربی را مؤثر بپنداریم باید سایر کشورها به خصوص جوامع غربی  آماری به مراتب افزونترازاین  ارقام را کسب کنند که درواقع چنین نیست. بنابراین اگر روزی جوانی از کشورما که از قضا فردی تحصیلکرده  می باشد، پیش چشم صدها مخاطب ترجیح می دهد بانویی زیبا باشد  تا ضریب هوشی او 50 درصد رشد داشته باشد  والبته معتقد است که «هوش به چه دردی می خورد!»
با توجه به تسلط  تفکر «برتری ثروت بر دانش  وخردمندی »که به وضوح درجلوه های مختلف زندگی هموطنان ما نمود یافته ، دیدگاهی سطحی وگزاف به شمار نمی آید. چراکه این نگرش خوراکی است که سالهاست مسؤولان ، کارشناسان وسیاستگذاران کشور درحلق آحاد مردم ریخته اند.   نمونه روشن این مساله تفاوت  معنا دار وضعیت رفاه اقتصادی  والبته جایگاه اجتماعی متخصصان  جامعه با جمعیت پنهان ومؤثر دلالهاست .