چند خط میان زندگی

شايد من اولين نفري بودم كه با آقاي محمديان معلم ايثارگر مريواني مصاحبه كردم كه از اين بابت خوشحالم . اما مساله اي كه از خودم عصباني هستم اين كه چرا بيشتر روي موضوع وسوالات وتنظيم فكر نكردم ..حال كه چند روزي از چاپ مطلبم گذشته به تيتر وسوالها فكر ميكنم ... شايد دليل اين بي توجهي شتابزدگي من براي تهيه باشد. شايد هم به اين دليل كه من تجربه روزهاي شيمي درماني مادرم را همين يك سال پيش داشتم و براي همين مقهور ومغلوب اين مرد به دليل شرايط رواني خودم شدم... اما خوشحالم چون اين روزها مي خوانم آقاي روحاني ضمن تقدير از اين رفتارارزشمند براي درمان ورسيدگي به خانواده ماهان توصيه كرده است ومي خوانم تمبر اين معلم عزيز منتشر شده است... بههرحال هميشه آرزوي سرافرازي وسلامت براي اين معلم دارم...