رسانه ملي بچه دار شدن پيرمرد 83 ساله اي را نشان مي دهد كه تقاضاي كمك از كميته امداد راداردمي دهد. مردهاي ميهمان با اشتياق واكنش نشان داده و مي گويند : دود از كنده بلند ميشه . زني مي گويد: اي بابا ! بازم اوني كه نون داره دندون نداره ، اوني هم كه دندون داره نون نداره. مردي ادامه مي دهد: بايد برنامه هايي بسازن كه شرايط ازدواج جوانان و كمك به درمان زوجهاي نابارور تسهيل بشه وگرنه بچه داري با اين شرايط غير منطقبه....
· در تقلاي آرزوها
اين روزها بحث ازديداد جمعيت بسيار شنيده مي شود . اما گويا كسي حرف دل زوجهاي نابارور را نمي شنو د. آماري كه به استناد نظر كارشناسان به بيش از 20 درصد رسيده است .
عليرضا – ق كارمند درباره مشكلات ناباروري مي گويد: 4 سال است ازدواج كرديم ويك سال است كه درمان را شروع كرديم. با همه ملاحظات تا حالا 2 ميليون تومان هزينه كرديم. اما هزينه درمان ناباروري بيش از 40 ميليون هم مي رسد . البته برخي موارد حتي با ده دوره درمان وهزينه اي بيش از 80 ميليون تومان زوجها ي نابارور نتيجه نمي گيرند.
وي مي افزايد: بيمه هيچگونه حمايتي از افراد ي همانند ما نمي كنند . درحالي كه هزينه درمان ناباروري نسبت به توان اقتصادي خانواده ها بسيارگران است. بنابراين اگر سياست گذاران جامعه بر افزايش جمعيت تاكيد دارند واز پيري جمعيت نگران هستند . بحث بيمه درمان ناباروري را جدي بگيرند تا خانواده ي علاقه مند به فرزند اوري ، به آرزوي خود برسند. چنانچه تمام اين هزينه ها را نيز نمي توانند ، تحت پوشش قرار دهند . فرصتي فراهم كنند تا هزينه آزمايشها و تامين دارو را بيمه تقبل كند. زيرا تامين يك نوبت دارو به قيمت بيش از يك ميليون تومان درتوان بسياري از خانواده ها ي جوان نيست.
محمد – نيز مي گويد: بيش از هشت سال است كه ازدواج كرديم .به دليل شرايط زندگي ناچار شديم
ديرتر به فرزند داشتن فكركنيم. بنابراين يك سالي است كه به دنبال درمان هستيم.دردوره اول درمان
كه هنوز ادامه دارد ده ميليون تومان هزينه كرديم.
منصوره – ك براي درمان به يكي از مراكز درماني مراجعه كرده است نيز اظهار مي كند:
هفت دوره درمان ناباروري را پشت سر گذاشتم و نتيجه اي نگرفته ام . درحالي كه هردوره بيش از نه ميليون تومان هزينه داشته است. مساله ديگر اين كه من ناگزيرم ، درمانم را بدون اطلاع خانواده طرفين انجام بدهم چون اگر مادر همسرم بداند من مشكل فرزند آوري دارم ، مانع ادامه زندگي مشترك ما مي شود.
· دشواريهاي والدين اجباري
درحالي كه بسياري از افراد جامعه ، درتب بي فرزندي مي سوزند. خانواده هاي هم بارداريهاي ناخواسته را تجربه مي كنند. چنانكه بنابر آمار موجود يك سوم بارداريها ناخواسته مي باشد .
افسانه – الف ، 42 ساله مي گويد: سال گذشته ناخواسته دوقلو باردار شدم . ازآنجا كه بالاي 40 سال سن داشتم براي تشخيص سلامت فرزندانم بايد آزمايش ژنتيك مي دادم كه بيمه اين هزينه را قبول نكرد. براي هردوره سونوگرافي نيز حداقل بايد 14 هزار تومان مي پرداختيم.
وي مي افزايد: با كلي بررسي وبه دليل هزينه بالاي يك ميليون تومان زايمان نتوانستم از خدمات بيمه استفاده كنم . زيرا با آن كه ما سالها بيمه تكميلي ايران بوديم ولي چون همسرم تازه بازنشسته شده بود بايد از خدمات بيمه دي استفاده مي كرديم كه اين بيمه ها هزينه هاي مارا قبول نمي كردند . حتي مي گفتند: چطور شما بااين سن وسال بچه دار شدين؟ .بنابراين در بيمارستاني دولتي زايمان كردم. بعد از تولد هم مشكلات فرزندانم ادامه داشت .زيرا مركز بهداشت معتقد بود : شرايط آنها مناسب است ونيازي به شير كمكي ندارند وكوپن شير خشك ندادند . اما فرزندانم هنوز هم نياز به شيركمكي دارند وهر 4 روز يك قوطي شير خشك مصرف مي كنند كه قيمتش 15 هزارتومان است.
اين مادر با اشاره به اين كه به دلايل مختلف مستاجر شده اند ، مي گويد: ماهي 650 هزارتومان اجاره مي دهيم .اين درحاليست كه هزينه تحصيل دو فرزند ديگرم هم هست. براي نمونه چند روز پيش ازطرف مدرسه پسرم براي هوشمند سازي مدرسه و موارد ديگر 150 هزارتومان درخواست كردند . فرزند ديگرم هم براي كنكور آماده مي شود كه هزينه هاي خودش رادارد.
افسانه -الف تاكيد ميكند: هر خانواده اي دلش مي خواهد فرزنداني داشته باشند اما امكانات اقتصادي مانع مي شود . اگر مسولان به دنبال افزايش جمعيت هستند بايد زمينه فرزند آوري رافراهم كنند . براي مثال آنها مي توانند ، قانوني وضع كنند كه 50 درصد هزينه هاي فرزندان تازه متولد شده را تا 2سالگي برعهده دولت باشد.
سعيده – ن19 ساله هم كه ناخواسته مادر شده ،مي گويد: شوهرم دانشجوست وهنوز هم سربازي نرفته است . وضعيت كار وآينده او نيز مشخص نيست وما توان تامين زندگي خودمان رانداريم حال صاحب فرزندي شديم كه هرروز فقط هزينه دارد. فكر نمي كردم بچه داشتن تا اينقدر زحمت ودردسر داشته باشد. چند روز پيش صاحبخانه اصرارمي كرد كرايه خانه را 50 هزار تومان اضافه كنيم چون اين خانه را به دونفراجاره داده است.
وي مي افزايد: كاش مسوولان براي تشويق به فرزند آوري شرايط اشتغال و سربازي جوانها را تسهيل مي كردند يا وام هاي كم بهره براي خريد مسكن واشتغال مي دادند. همچنين به طورموقت فرزندان والدين جوان را بيمه درماني مي كردند ويا كارتهاي تخفيف خريد به خانواده سربازان ودانشجويان متاهل مي دادند.
· نسلي كه وحشت آفرين شده
كودك ده سال هم ندارد . او به مادربزرگش مي گويد: من مي خوام دكتربشم تا يه خونه بزرگ براي بچه هام بخرم. مادر بزرگ مي پرسد : براي من هم خونه ميخري؟ با صراحت جواب
مي دهد : نه ! شما بايد خودتون زحمت مي كشيدين...
با نگاهي به جامعه والديني را مي بينيم كه خود خواسته قيد فرزند آوري را زده اند .
حسين - ن مي گويد: من وهمسرم 5 سال است ازدواج كرديم و هردو شاغل هستيم .چند ماهي است كه باوام توانستيم خانه اي 50 متري ويك خوابه بخريم. پس با اين همه وام وقرض ديگر توان پرداخت هزينه فرزند را نداريم. بنابراين ترجيح مي دهيم اجاقمان همچنان كور باشد.
وي ادامه مي دهد: نسل ما حاضر بودند هر شرايطي را بپذيرند و داشتن ونداشتن والدين را ملاحظه مي كردند. اما بچه هاي امروزي اينطور نيستند تا توقع وانتظارشان برآورده نشود ، والدين را تحقير مي كنند .
ع- اسدي نيز درباره مديريت سياستهاي جمعيتي مي گويد: براي تشويق به فرزند آوري بايد علاوه بر مسايل اقتصادي به تنگناهاي اجتماعي وفرهنگي نيز توجه داشت. زماني داشتن فرزند درجامعه ايراني ارزش محسوب مي شد، اما اين روزها وقتي مي بينند خانواده اي سه فرزند دارد با تعجب نگاه مي كنند حتي تعبير بر بي فرهنگي مي كنند. جايگاه خانواده نيز دستخوش تحولات ناخوشايندي شده است . چنانكه زماني نقشهاي مادري وهمسري وفرزندي ارزشمند بود واعتبار داشت . براي نمونه ، زماني درخانواده وفرهنگ جامعه به فرزند ؛ پاره تن ، جگرگوشه ويا مغز بادام مي گفتند اما امروزه در شوخي ها به كودكان مي گويند :گودزيلا!
وي ادامه مي دهد: بنابراين در سياستهاي جمعيتي بايد ابتدا به تحكيم وسلامت خانواده انديشيد و سپس ازاين نهاد انتظار فرند آوري سالم و موثر داشت.