حرف و صحبت دوستان وآشنايان كه حال چند فرزند محصل ودانشجو دارند ، مسايل تربيتي و ضعف نظام آموزشي شده است.امااين مساله مقوله تازه اي نيست . سالهاست كه اغلب ما كه عمري را به عنوان دانش آموز در مراكز تحصيلي صرف كرديم ، ناكامي ها و تلخكامي هايي اين حوزه را چشيد ه ايم . از برنامه ريزي هاي مقطعي و موسمي در تغيير مكرر نظام آموزشي تا رويا پردازيهاي كارشناسان وسياست گذاران عرصه پرورشي كه سالهاست تدابير آنان هيچ سنخيتي با شرايط وروزگاران دانش آموزان نداشته وندارد. درروزگار دانش آموزي هم نسلان من كه حال والدين گرفتار در چنبره نظام آموزشي شده اند ، متوليان آموزش وپرورش سعي داشتند با برنامه هاي پرورشي به " انسان سازي " بپردازند . ازاين رو شاهد افراط و شتاب زدگي در اجراي برنامه هاي پراكنده اي بوديم . برنامه هايي كه اصرارداشت فرجام تربيت نسل ما گروهي موجود خاص واهورايي و فرشته خو باشد. بنابراين تصور مي شد وقتي پاي كودكي خجول به مدرسه باز مي شد ، پس از سالها بايد از اين دستگاه ، فرشته اي خجول والبته با هاله اي نور بيرون بيايد. گاه تجربه ها مكرر نشان داد كارشناسان فرهنگي گمان ميكردند حتي اگر هسته سيبي وارد اين چرخه تربيتي شود سرانجام تبديل به فرشته مي شود. درحالي كه اگر منطق براين دستگاه منظم حاكم بود بايد سرانجام آن كودك خجول بدل به انساني توانمند مي شد وآن هسته سيب نهالي بارور ..
به هرحال نسل ما با تمام مصايب ومشقت ازاين چرخه تربيتي بيرون آمد وبدون حداقل آگاهي بشري با حقايق تلخ وطاقت فرساي زندگي بشري روبه رو شد . رقابت براي ورود به دانشگاه ، رقابت براي كسب شغل ومعاش و دهها ميدان نبرد پيش رو داشت كه فن وهنر فرصت يابي وفرصت سازي را نمي دانست. آن موقع بود كه فهميد زندگي بشري بيشتر از آنكه سكه شانس باشد، پاشنه آشيل است وبراي بقا نبايد هيچ نقطه ضعفي داشت.
اما اين نسل دير فهميده بود و نمي دانست در زندگي آدمها؛ پول واقتصاد اهميت دارد و انسانها عاطفه دارند وبايد آداب وآيين مهرباني وهمسري را نيز فرابگيرند. تصور نكنيد كه با اين شگفت كاري ها بدل شديم به دراكولايي هولناك ... نه اغلب هم نسلان ما بيشتر شبيه فرشته اي دست وپا چفلتي بودند كه از شدت ناتواني ونا آگاهي مي رفت تا چيزي ميان آميب وابليس شود.
البته وضع نظام آموزش وپرورش امروز ما نيز چنگي به دل نمي زند. هنوز هم اين ساختار معيوب همانند دايه اي مفلوك و درمانده است كه مردم از سرناچاري كودكشان را به او سپرده اند تا مدتي سرگرم باشد وبال نشود. اگر غيرازاين بود نوجوانان وجوانان ما كه دانش آموزاند؛ از هم نسلان من بهتر وبيشتر از زندگي ، مسووليتها وتكاليف و حقوق خود مي دانستند. اما واقعيت چنين نيست . وقتي مكرر مي توان ديد وشنيد كه در جمع نوجوانان وجوانان زندگي خانوادگي وروابط انساني دست مايه شوخي و تمسخر هاست . پس بايد توجه كرد چرا در چشم اين نسل نوخواسته ، كودك وفرزند با صفاتي همانند " اسمش رو نبر" ويا " گودزيلا " معرفي مي شود ؟ وروابط خانوادگي وتعهد همسري مضحك ودست وپاگير به حساب مي آيد .بي ترديد اين نگاهها وسخنان چراغ خطر و هشداري است ! زيرا نشان ميدهد اگر به داد اين نسل نرسيم بازهم دستاوردهاي آموزشي وتربيتي ما ناكام خواهد ماند .بازهم حريم خانواده تهي وآسيب پذير مي شود. پس بايد فرزندان امروز را براي انسان شدن پرورش داد براي اين مساله نيز دراولين قدم بايد دانش بهره مندي از تمام خواسته ها و نيازهاي بشري را به آنها آموخت وسپس به سوي آموزه هاي معنوي هدايت كرد. به هرحال در روند رشد طبيعي نيز ، انسان ابتدا با نيازهاي مادي خود آگاه شده وسپس با كسب آموخته ها ، پاي به وادي معنويت ومعرفت مي گذارد. بنابراين با انبوهي نظريه هاي معرفتي صرف نمي توان نسلي " انسان كامل" پروراند.