هنوز رغبتي به تماشاي فيلم " هيس ، دخترها فرياد نمي زنند " ندارم. نه آن كه اين فيلم گيشه پسند وتجاري و... است وتماشايش هدر دادن پول و وقت است . نه ! براي آن كه ميدانم پوران درخشنده ، كارگران توانمند كشور با هنرمندي خود ناخنك به زخمي اجتماعي زده وسراين دمل چركين را كه سالهاست پنهان كرده ايم ومي كنيم را گشوده است . زخمي كه هراز گاهي با شنيدن خبري هولناك دردش را حس ميكنيم و دوباره در روز مرگي ها فراموش ميكنيم. مثل خبري كه همين چند روزپيش در رسانه ها پيچيد ؛ خبر تعرض نگهباني به 11 كودك 5 تا 12 ساله پسر ! در مجتمع مسكوني 354 واحدي !!! كه تنها يك خانواده اين راز هولناك را برملاكرد.
درست همانند تعرض كفتار پير به بيش از 40 دختر بچه مشهدي كه فقط يك كودك توانست از طريق والدينش پيگير ستم به خود باشد و دهها حادثه اي كه شنيديم ونشنيديم...
به هر حال گرچه اين اثر سينمايي توانست با ايجاد موجي دراجتماع ، واكنشها و حرف وحديث هايي را با خود همراه كرد . اما هنوز نمي توان به طور قطع اميدداشت اين فيلم بتواند خانواده ها وجامعه خواب زده را هشيار كند تا نگاهي منطقي و آگاهانه به اين چالش داشته باشند ، چنانكه كودكان آسيب ديده تا پايان عمر ؛ قرباني اين فاجعه نباشند. درواقع آرزو ميكنم يك روز همان اندازه كه به نمايش و با عدم نمايش فلان سريال سخيف ماهواره اي تاكيددارند و پيگير ماجرا هستند يك روز هم نمايش اين دردها ، فرصتي باشد كه همه ما اين زخمهاي ناسور را جدي بگيريم و از وقوعش پرهيز كنيم. همچنين اگر روزي مبتلا شديم ومبتلايان را ديديم، بي توجه وغيرمنطقي به روي آنها چشم نبنديم، چراكه بنابر آموزه هاي دين اسلام ؛ نابودي يك تن ، نابودي يك جامعه است.