چند خط میان زندگی

در يكي از برنامه هاي رسانه ملي به مناسبت شبهاي قدر ،  دخترك خردسال شهرستاني 

را نشان مي دهد كه با معصوميت خود براي بيماران آرزوي شفا وبهبودي مي كند. اين روزوشبها از نيازمندان  دعا بيماران وخانواده هاي آنها هستند .همانند مبتلايان به سرطان    كه   به دلايل متعدد شيوع بيشتري در جامعه يافته  وحال به بيماري فراگيري بدل شده است. به طوري كه  شنيده ايم  سالانه 85 هزار نفر به اين بيماران افزوده مي شود ويا سن ابتلا كاهش يافته است.

اما گويا برخي واعظان وسخنوران اطلاعات چنداني ازاين شرايط ندارند . زيرا دريكي از همين برنامه هاي رمضاني رسانه ملي،  يكي از سخنرانان مشهور كشور ، به بيماري سرطان اشاره كرده ومي گويد: خدا قسمت ما وشما نكند ...اما وقتي ميگويند سرطان  بقيه مي گويند خدا رحمتش كند ...؟

آشنايي كه مبتلا به اين عارضه بوده  وحال بهبود يافته با دلخوري ازاين صحبتها ياد مي كند و مي گويد:  از شيوه هاي درمان هر بيماري حتي سخت وصعب العلاج ، اميد بخشيدن به بيماراست  

 نه آ  ن كه در رسانه ملي كه بسياري از مردم به اميد بهبود شرايط خود پاي برنامه هايش نشسته اند، يكي   اين حرفهاي ياس آوررا بزند. اگراين آقا، خانواده خودش هم بيماري داشت با همين صراحت اظهارنظر ميكرد؟ يا مي توانست چنين سخني را تحمل كند؟ به نظرم رسانه ملي واين سخنور بايد در برنامه اي از بيماران وخانواده هايشان  به دليل  صدمه رواني وروحي عذري خواهي كند. به اين دوست مي گويم: شما بهتر مي دانيد كه بيماري سرطان ديگر درمان ناپذير وكشنده نيست وحال با پيشرفتهاي پزشكي امكان درمان وبهبودي وجود دارد. بسياري از مبتلايان نيز    به خوبي مي دانند عمر بيماران اين عارضه رشد چشمگيري داشته و حال ديگر چندان هولناك   نيست. مهمتراز همه اين كه عمر همه ما دست خداست . به قول قديمي ها " اجل گشته بميرد نه بيمار سخت " درحالي به اين دوست اميدواري مي دهم كه رفتارنكوهيده اين سخنوررا نمي توانم انكاركنم . بنابراين جادارد دراين روزهاي عبادت ودعا واعظان بيش از بيم بخشيدن به اميد واري تاكيد كنند .