سوم اكتبرهمزمان با 13 آذر روز جهاني معلولين است . بارديگرطبق همه سالهايي كه به خاطرداريم ، همه دست به كار مي شوند تا حرفهاي خوبي براي معلولان كشور بزنيم براي 15 درصد جامعه كه بقيه سالها
نمي بينمشان...
طيبه دانشمندي كه به خاطر خطاي پزشكي حال معلول شده در همين باره مي گويد: پذيرش معلوليت چندان براي افراد ساده نيست اما آ نها با همه دشواريها اين مشكل را مي پذيرند وبر توانمنديهاي خود باور مي كنند . اما نگاه جامعه چنين نيست و توانمنديهاي افرادي همانند مرا نميبيند در نگاه اول عصاي مرا ميبيند. حتي فرصت به خودش وما نمي دهند كه اول مارا ببيند وتوانايي هايمان را درك كند بعد نسبت به محدوديتهاي ما قضاوت كنند.
· توانمنديهايي كه نمي بينيم
اواخر آبان سالجاري همایون هاشمی رئيس سازمان بهزيستي كشور وعده افزايش سهميه اشتغال معلولان راداده وگفت : ایران جزو اولین کشورهایی است که قانون جامع حمایت از حقوق معلولان را پذیرفته است و این قانون بعد از 8 سال مورد بازنگری قرار گرفت و بر اساس آن قرار است سهم اشتغال معلولان در دستگاه های دولتی از 2 درصد به 5 درصد افزایش یابد.وی تاکید کرد: این قانون به وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی ارسال شده و امید داریم هر چه سریعتر برای تصویب نهایی به هیئت وزیران ارسال شود.
اما پرسش اينجاست كه آيا تاكنون قانون سهميه 3 درصدي اشتغال معلولان به درستي اجرا مي شده كه افزايش آن را معلولان به فال نيك بگيرند.
طيبه دانشمندي كارشناس علوم تربيتي نيز اظهار مي كند : براساس قانون ،سه درصد از سهميه استخدام بايد به معلولان اختصاص يابد اما اغلب اين موضوع اجرا نمي شود . به طوري كه سه سال پيش كه آموزش وپرورش استخدام داشت معلولي جذب نشد . سال گذشته نيز اعلام كردند براي ساماندهي اشتغال معلولان بانك اطلاعاتي راه اندازي شده است .توانجويان بسياري ثبت نام كردند اما هيچ خبري نشد وهنوز نشنيديم كه كسي ازاين طريق جذب شده باشد.
حلمي زاده مربي مجتمع اموزشي توان يابان هم مي گويد : داشتن مهارت خيلي ميتواند به لحاظ روحي موثر باشد اما اين كه به عنوان پشتوانه اقتصادي باشد نمي شود به آن توجه كرد به هرحال بافتن دو عروسك درماه چه گره اي از زندگي يك دختر معلول باز مي كند.. مساله اشتغال اين افراد بايد جدي تر باشد من خودم چند كار آموز دارم كه ليسانس دارند ، آنها مي گويند : ما تشويق شديم كه درس بخوانيم وتاكيد مي شد كه اشتغالمان تضمين مي شود كه اين مساله محقق نشده است .
· درانتظار سرپناه
روزهاي مناسبتي روزهاي خوش شنيدن وعده هاست . به مناسبت روز جهاني معلولان نيز اين گروه اخبار اميد بخش كم نخواهند شنيد. چنانكه ، شيخ الاسلام وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی از واگذاری 100 هزار واحد مسکونی به معلولان در آینده نزدیک خبر داد و گفت: تاکنون 20 هزار واحد مسکونی به این افراد تحویل داده شده است.
محبوبه شريفي فر كه دو فرزند دارد از مشكل مسكن خود چنين مي گويد:
از سال 86 براي مسكن ثبت نام كردم اما چون همسر سالم است مي گويند وام بلاعوض مسكن به من تعلق نمي گيرد اما بازهم اسمم رارد كرده اند . بعد قرار شد جز مسكن مهر گلبهارباشيم كه هنوز به سرانجام نرسيده است . اجاره نشيني براي همه دشواراست اما با رواج آپارتمان نشيني ونبود مناسب سازي براي تردد معلولان اين جابه جايي ها براي ما مشكل است .
دانشمندي كه عضو هيات مديره انجمن معلولان شعبه مشهد است نيز اظهار مي كند :
در سال 89 بهزيستي اعلام كرد ، معلولان به طور اينترنتي براي ثبت نام مسكن اقدام كنند اما خبري نشد .سپس از ثبت نام مسكن مهر حرف وسخن به ميان آمد . براساس اين برنامه فرد معلول بايدداري آورده اي حدود 20 ميليون تومان باشد كه ثبت نام كند .اما يك معلول با مستمري 42 هزار تومان كه امسال با افزايش به اين سطح رسيده چگونه مي تواند اين مبلغ را تهيه كند و متعهد به پرداخت وامي با باز پرداخت 250 هزار تومان شود ؟؟؟
· راهي كه دشوار است
شريفي فر ، كه مثل همه مادرها نگران آينده فرزندانش نيما وتينا ست كه ششم ودوم ابتدايي هستند . اوادامه مي دهد : به طور طبيعي افراد پا به سن كه مي گذارند ضعيف تر مي شوند اما اين محدوديتها براي معلولان بيشتر است . اين درحاليست كه خواسته ها ونيازهاي بچه ها نيز بيشتر مي شود حال بايد به ثبت نام فرزندانم در كلاسهاي مختلف فكركنم .درحاليكه گاه براي سوار شدن به اتوبوس مشكل دارم.
وي با اظهار گلايه نسبت به اياب وذهاب معلولان مي گويد : 5-6 سال پيش براي دريافت اتومبيل ثبت نام كردند وگفتند به تعداد معدودي داده شده است وحتي شنيديم به افرادي كه داراي مدرك فوق ليسانس ودكتراهستند ، داده شده است . به هرحال اين افراداز توان اقتصادي برخوردار هستند كه به طور آزاد خودروهاي اتومات تهيه كنند اما اقشاري از معلولان هستند كه اين امكان ندارند ونياز به حمايت هستند . البته چندي پيش نيز به طور اينترنتي براي خودرو ثبت نام كردم اما هنوز خبري نشده است.
· سلامي دوباره به زندگي
با تمام مشكلات باز دنياي معلولان دنياي زيبا واميدوار كننده اي است. شور نشاط افرادي كه در مجتمع آموزشي توان يابان رفت وآمد مي كنند گواه آشكار است.
محبوبه شريفي فر كه 4 سال است به اين مجتمع مي آيد ، معتقد است : از انجا كه افراد مختلف را با محدوديتهاي متعدد مي بينيم ، روحيه و اعتماد به نفس توانجويان افزايش پيدا مي كند است من در اين مجتمع توانستم مهارتهايي در زمينه قالي بافي خياطي وكامپيوتر را فراگرفتم وبه ادامه تحصيل تا ديپلم بپردازم البته من علاقه مند بودم كه به دانشگاه بروم امابه دليل اشتغال ميسر نشد . ناگفته نماند ،همسرم هم دراين سالها بسيار مساعدت وهمكاري كرد
وي مي افزايد : وجود اينگونه محيطها براي توانجويان ضروري است زيرا همه آنقدر توان جسمي و حركتي ندارند يا شرايط محيطي طوري نيست كه بتوانند در جامعه حضور فعال داشته باشند وهمين محيط مي تواند آنها را با مشكلات وراهكارهاي آن آشنا كند .
حلمي زاده توان ياب ديگر اين مجتمع نيز مي گويد : درسال 59 تصادف كردم وقطع نخاع شدم .درهمين حادثه نيز همسرم ودختر شش ماهه ام راازدست دادم وبا يك پسر 4 ساله ماندم .چون تمام فكرم بزرگ شدن وبه سامان رسيد ن اوبود هيچ توجهي به خودم وزندگيم نداشتم تاانكه پسرم دانشگاه رفت وازدواج كرد. اين زمان من احساس تنهايي مي كردم كه به طور معجزه واري با مركز توانيابان آشنا شدم .
وي ادامه مي دهد : پيش از آشنايي با اينجا هيچ كاري را خودم نمي توانستم انجام بدهم . البته حدود 29 سال كه در منزل بودم به دليل وقت وعلاقه زياد به طور خوابيده به بافتني مشغول بودم . در حال حاضر سه سال است كه در مجتمع توان يابان به آموزش بافتني وعروسك بافي مشغولم . اما من هم از توانجويان اينجا مسايل مختلفي را آموزش ديدم تا آنكه براي اداره زندگي نياز به كمك مستقيم ديگران نيستم وبه تنهايي از عهده مسايل زندگيم بر مي آييم وحتي به طور مستقل زندگي ميكنم وتوانستم تا ديپلم ادامه تحصيل بدهم .
حلمي زاده اظهار مي كند : من هميشه سپاسگزار بانيان وخيرين چنين مراكزي هستم كه باور كردند معلولان هم حق زندگي وآموزش دارند . زيرا معلولان همين كه هم را ببينند . خيلي در بهبود شرايط موثر است من سالها براي رفت وامدم دچار مشكل بودم وبه تنهايي نميتوانستم عمل كنم .اما اين جا باديدن ديگر توانيابان نحوه استفاده از وسايل ومسيرهاي رفت وامد را ياد گرفتم . سالهاي كه من در خانه بودم ، خانواده ام با تمام توان رسيدگي مي كردند اما تصور مي كردند من بيمارم وبايد به طوركامل مراقبت شوم . اما من زندگي كردن را يا د نمي گرفتم . من اينجا زندگي را دوباره تجربه كردم.