توسط محبوبه علی پور
| چهارشنبه دوازدهم مهر ۱۳۹۱ |
فكر مي كردم اينجا مي شود خانه اي كه در واقعيت ندارم ودوستان اينجا مي شوند همدلاني كه
هميشه آرزويشان را دارم. فكر كردم با همزبانانم مي توانم از غصه ها ودغدغه ها وشاديهايم بگويم. اما گويا
براي يكي مثل من هميشه اسمان همين رنگ است....