اتوبوس به ايستگاه ميرسد .مثل هميشه به طرف در عقب ميروم قسمتي كه به اسم من است سالها. قسمت زنانه اتوبوس..تعجب ميكنم مسافرها مرد هستند. تصور ميكنم تفكيك جنيستي جدي تر شده واتوبوسها را به طور كل زنانه ومردانه كردند. اما مردي به طرف قسمت جلو اشاره ميكند. راننده اتوبوس زن است. سوار ميشوم. مردها حرف ميزنند وگاهي زني هم هم صدايي ميكند. " خانم زود باش چقدر يواش ميري" خانم چرا ايستگاه معطل كردي ؟ " خانم چرا ايستگاه واينستادي؟" خانم چرا ...." زن راننده رو به يكي از مردها ميگويد: چقدر غر ميزني؟" صداي مرد مي آيد كه بر اي هم نشينانش از فتوحاتش ميگويد از زندگي پربارش كه نميدانم سرگردي استواري يا سرجوخه اي بوده است... حرف ميزند واز حضور زنان ناخشنود است...مردجواني هم گنگ صدايش مي آيد: حالا همه جا زنها هستن..دانشگاه سركار...
اتوبوس در ققسمت زنانه شلوغتر ميشود زنان باكيف وبسته ها يا بچه اي در بغل سوار ميشوند.قسمت مردها خلوت است اما مردها چسبيده اند همان قسمت ميله هاي مرز دوقسمت. به مردي ميگويم: طرف مردا خلوت ها...
مرد جواب نميدهد. زن كناريم سرش را تكان ميدهد. مرد ها كه راحت نشسته اند هنوز از افتخاراتشان ميگويند. از شجاعتها وكارهاي خطيري كه همانند همجنسان پيشين خود به حلق تاريخ كشور چپانده اند. آنقدر كه قرنهاست اين تاريخ نرينه ، شگفتي بالا مي آورد...
مرد ميگويد: مرد قحط شده زن راننده اس...
نگاهش ميكنم حرف بزنم مثل هميشه محكوم به دريدگي ووقاحت ميشوم .ميشوم لكه ننگ خانواده وزنان...فقط نگاه ميكنم. مردي كه ظاهر الصلاح است ميگويد: اينا بااين كاربه زنها وخانواده خيانت ميكنن زن ارزشش بيشتر ازاينه كه راننده باشه...
حرفها توي حلقم ميجوشد. ميخواهم بگويم : تاديروز كه همين زنها توي قسمت زنانه نقش شاگرد شوفر رو اجرا ميكرد كسي دلش نمي سوخت . به شان وجايگاهش فكر نميكرد. مثل همين زنها كه وسط ميدانها وبلوارهاي شهر گياه ميكارند وحرس ميكنند وكارگر شهرداري شده اند و ايرادي ندارد صبح تا شب خميده ومچاله زيرنور خورشيد كاركنند. حتي با افتخار از انها ياد ميكنيم .اما وقتي زني دراداره پست ميگيرد .كارميكند يا ... ميشود خيانت به خانواده .به زن .بي توجهي به شان زن....روزگاري است روزگار ما....