چند خط میان زندگی

 

براساس مستندات دومين گزارش وضعيت محيط زيست ايران طبق برآوردها، در مدت چند دهه گذشته، سطح جنگلهاي كشور از



حدود 18 به12/4 ميليون هكتار و سطح جنگلهاي شمال كشور نيز از حدود 3/4  به 1/8 ميليون هكتار كاهش يافته است.
* در حالي سالانه يك تا 1/5 هكتار به مساحت كويرها افزوده مي شود كه سالانه يك ميلي متر از سطح خاك كشاورزي ايران - كه براي تشكيل آن 70 سال زمان نياز است - در اثر نبود پوشش گياهي از دست مي رود.
* فرسايش خاك در ايران 5 برابر متوسط جهاني است.
* روزانه 32 هزار تن و سالانه 12 ميليون تن زباله در ايران توليد مي شود.
سالانه 400 هزار تن كاغذ كه معادل 6 ميليون و 800 هزار اصله درخت است، به مصرف مي رسد و...
گرچه اين آمار و ارقام به ما نهيب مي زنند كه فاجعه اي زيست محيطي در حال وقوع است، فاجعه اي كه نبض زمين را به شماره انداخته است، اما مي توان مثل هميشه با بي تفاوتي زندگي كرد و نگران نبود، زيرا اكنون، روزهايي نظير روز طبيعت (13 فروردين) روز زمين پاك (12 ارديبهشت) و يا روز جهاني محيط زيست (16 خرداد) كه جايي از تقويم ما را گرفته اند، تنها زماني براي برگزاري چند همايش و سخنراني است. فرصتي براي تكه پاره كردن تعارف و تكلفها. مجالي براي بخشيدن عنوان و پست، پس نبايد نگران بود. اين روزها اصلاً دغدغه ما نيستند، مهم اين است كه روزي ما به عنوان نجات دهنده زمين يا يك همراه دولتي سفر كنيم. مهم اين است كه به عنوان فلان فعال محيط زيست جوان به شهرت برسيم و با تفاخر از عنوان گوشنواز تشكل غيردولتي بين المللي زيست محيطي لذت ببريم.
چرا ما بايد نگران زمين باشيم؟ زمين به هر حال يك روز نابود مي شود. چه ما باشيم، چه نباشيم. نسلهاي بعد هم كه به ما ربطي ندارند، مگر پدران مان براي ما چه كرده اند؟! ما كه مسؤول نيستيم كه در انديشه نجات زمين باشيم. مگر ما چقدر از مواهب اين زمين بهره مند شده ايم...
اصلاً زمين چه اهميتي دارد؟