توسط محبوبه علی پور
| شنبه بیست و سوم اردیبهشت ۱۳۹۱ |
من آدم خوشبختي هستم .زيرا اطرافم ودوستانم افراد فعال وانديمشندي هستند. اما گاه در حضوراينها احساس هراس ميكنم. فكرميكنم حال كه دارد با من حرف ميزند ميخواهد مرا بسنجد..تواناييهايم را محك بزند..حس ميكنم به چشم سوژه به من نگاه ميشود..دوست دارم نزديك شوم اما گمان ميكنم من فقط يك موضوع براي كارهاي آكادميك هستم فقط يك ابزار..