چند خط میان زندگی

گفتن نتوانيم ، نگفتن نتوانيم " اين سخن بزرگي بود زماني كه پرونده جنايتهاي خفاش شبهاي تهران برملا شده بود . امروز همين احساس رادارم .امروز كه  در سايتها وخبرگزاريها ي كشوري ؛  ميخوانم در شهر من مشهد ، مرد60 ساله اي از سال 88 تا همين چند هفته پيش ، توانسته بنابرادعاي خودش به بيش از 43  دختر بچه تعرض كند. درواقع هر 20 روز يك كودك مورد تجاوز قرار گرفته است . گرچه خبر دستگيري او خوشحال كننده است . اما  حرفها ودردهاي بسياري دراين خبر نهفته است. مهمترين مساله اينكه چطور  والدين اين قربانيان سالها مشكل فرزند را مخفي نگه داشته اند وتلاشي براي دستگيري نكرده اند؟حتي  تلاش نكرده اند اين جنايتكار كودك ديگري را قرباني هوسراني خود نكند؟  مدارس ما كه براي حمل يك تلفن همراه دانش آموز را مورد بازخواست قرارميدهد چگونه از خشونت جنسي محصلان خود بي خبر وغافل است؟ آيا مربيان ومسوولان ومشاوران و... درمدرسه اين قربانيان هيچ مساله اي را متوجه نشده اند؟ آموزش وپرورش ما قرار است  چه كسي را تربيت كند وبالنده سازد... گروهي كودك خردسال آسيب ديده را ؟!!! نيروي محترم انتظامي كه گشتهايي ارشاد و... آن در خيابانها چهره آشناي شهر ماست چطور اين جاني را كه اطراف مدارس  دخترانه پرسه ميزده را شناسايي نكرده است..  برنامه گزارش 5 مركز خراسان كه يد طولايي براي تهيه ونمايش حوادث داردوحتي  براي خبر لانه سازي زنبورها به مهدكودك ميرود چطور گزارشي از اولين حادثه ها نشان نداده كه خانواده ها آگاهانه تر فرزندانشان را به مدرسه بفرستند... چطور ممكن است جنايتكاري كودكان  جامعه ما را پرپر ميكند وهمه ما خواب هستيم.... مگر ما ادعاي توجه به توسعه وترقي آينده كشورمان را نداريم .چرا پس بي توجه به سرنوشت آينده سازان هستيم....