چند خط میان زندگی

گاهی وقتا یک گروهی میان بازدید ازمحل کارما .اگه خوشبین باشیم میگویم آکواریوم ما.. اما من بدبین هستم میگویم میایند تا ما رابه عنوان ساکنان موزه حیات وحش ببینند. حرف میزنند ونمیزنند. میبینند ونمیبینند . اما میروند وتا ماهها وسالها پیدایشان نمیشود. به جهنم .این دیگر به من مربوط نیست . وقت مهم اینجاست که اکثریت گروهها سری به گروه ما نمیزنند زیرا اغلب من - یک زن- تنها عضو گروهم .شاید میترسند اغفالشان کنم وبه گناه بیفتند..نمیدانم..ماههاست که دسته دسته مردها می آیند .مردهاییکه ازفلان اداره اجتماعیوفرهنگی است .اما حاضراست نیم نگاهی به گروه اجتماعی هم نندازد تا با زنی رویارو نشود...به جهنم.. بازهم به جهنم..به جهنم به توان میلیاردها......