توسط محبوبه علی پور
| چهارشنبه شانزدهم آذر ۱۳۹۰ |
همه خوب میدانند که غلامرضا بروسان شاعر خوبی است . خیلی خوب. اما بد قول است. مثل هزاران خوب فقط وعده میدهد. امیدوارت میکند. امروز که روزنامه آمدم دیده مرده است. از بس این شاعر بدقول است این روزها مرده. چون قرار نبود حالا حالاها بمیرد . او یک روز در تحریریه روزنامه به ما قول داد یک روز جایزه ادبی نوبل را بگیرد .اما حالا مرده است. مگر شاعرها هم میمیرند...آن هم شاعربدقول.. کاش مرگ هم بعضی روزها بدقولی کند...
بگو چکار کنم؟
با فلفلی که طعم فراق می دهد
با دردی که فصل را نمی شناسد
با خونی که بند نمی آید
بگو چه کار کنم؟
وقتی شادی به دُم بادکنکی بند است
و غم چون سنگی
مرا در سراشیب یک دره دنبال می کند
دلم شاخه ی شاتوتی
که باد
خونش را به در و دیوار پاشیده است
***
چه طور می شود قلبی را پنهان کرد
که این همه عاشق است
خبر مرگت را که آوردند
تو نبودی
هر بادی که می گذشت
پرده ی دلم را تکان می داد
تو مرده ای
و من هنوز
نگران چین پیشانی ات هستم
***
تو نمی میری
همچون پرچمی که سربازان بسیاری
در آن شلیک کرده باشند
هر شب به هنگام باد
ماه را از خود عبور می دهی
در تو سر گوزنی را دیدم
که هنوز
شاخ هایش به سمت کوهستان
کج بود
چشمه ای
که پرندگان زیادی را شیر می داد
چه طور می تواند مرگ
از تو
تنها گودالی را پر کند؟
* از غلامرضا بروسان