امروز یکی ازتلخ ترین خبرها راخواندم .خبری که دلم میخواهد فردا وشاید همین یک ساعت دیگر تکذیب شود. امروز فارس نوشت :حسین قندی سال‌ها تیتر زد اما حالا با تیتر بیماری خود یعنی فراموشی دست و پنجه نرم می‌کند.
جمعی از اساتید ارتباطات و فعالان رسانه‌ای کشور طی پیامی، همدردی خود با بیماری اخیر حسین قندی را ابراز کرده‌اند؛ در این پیام آمده است:
«این یک تیتر است؛ ضربه‌ای یا موجی، فرقی نمی‌کند: "قندی دیگر تیتر نمی‌زند"
سال‌ها تیتر زد اما حالا خودش موضوع تیتر این نوشتار تلخ است؛ امروز همراهان دیرینش برآنند تا بگویند: تو را فراموش نمی‌کنیم.
قندی ما با بیماری تلخ و مشکوک به "فراموشی" دست و پنجه نرم می‌کند و ما دست او را هرگز رها نمی‌کنیم.
قندی، آن قدر نوشت و تیتر زد، تا در فضای روزنامهنگاری، رشد کند و ببالد مثل قند می‌نوشت و روزنامهنگاری می‌کرد؛ نفس می‌کشید و جا برای تنفس روزنامهنگاری این مرز و بوم، می‌گشود.
آموختن و آموزش، دغدغه همیشگی او بود، بسیاری در دانشکده‌ها و در کلاس‌های پربارش، روزنامه‌نگار شدند؛ آموختند و برخی از همان‌ها، در صدر نشسته‌اند و پایه‌های روزنامهنگاری را نگه داشته‌اند.
تالیفات ماندگار و کاربردی او در روزنامهنگاری، در کنار اثرگذاری‌اش در بسیاری از روزنامه‌ها و مجلات، از کیهان هوایی گرفته تا روزنامه‌های ایران، اخبار، انتخاب و جام‌جم و ... از او یک روزنامه‌نگار چند‌وجهی ساخت.
امروز به یاد همه آن اثرگذاری‌های یگانه، لبخند‌ها و جدی بودن‌ها، تیتر پایان این نوشتار را تقدیم روزنامه‌نگاران، اصحاب رسانه و دانشگاهی می‌کنیم تا بدانند به‌زودی نکوداشتی برای او برگزار خواهیم کرد.
افزون بر آن، امیدواریم به این بهانه، پایه و مبنایی برای جامعه روزنامه‌نگاران بنیان نهیم تا در بزنگاه‌های رنج و نیاز، یاریگر اهل این حرفه باشیم؛ با این تیتر: همیشه همراه هم می‌مانیم
پ.ن: خبرنویسی را با این استاد گذراندم هیچوقت لذت وهیجان اورا در این زمینه از یاد نخواهم برد...