دکتر مصطفی اقلیما: به طور کلی جرایم همچون درختی هستند که از یک سو خود معلول وحاصل بذر نهالی معیوب بوده واز سوی دیگر عامل ومادر پدیده های مخرب اجتماعی محسوب می شوند. ازهمین رو در جامعه ای که گرفتار مشکلات ساختاری در حوزه های فرهنگی ، اجتماعی واقتصادی است شاهد افزایش بروز بزهکاریهای گوناگون خواهیم بود.دراین جوامع از احترام واطمینان متقابل کاسته شده وبر روند گسترش بزهکاریها افزوده می شود.
وضعیت جرایم خشن میان زنان نیز چنین است .چنانکه شاهدیم زمانی بنابر پایبندی فرهنگی واجتماعی به زنان توصیه می شد ؛آرام صحبت کنند وصدایشان را بیرون از حریم خانه و غریبه نشنود اما امروز که از جلوی منازل عبور میکینیم به وضوح فریاد زنان ودیگران را میشنویم. زیرا امروز زنان نیزهمانند دیگر اقشار جامعه دریافته اند ؛ "چنانچه فریاد نکشی کسی حرفت را نمی شنود واهمیت نمیدهد ."اما اگر شرایط جامعه به گونه ای باشد که افراد بدون فشار وخشونت از طریق راههای قانونی ومنطقی مشکلات خود را حل کنند ونتیجه بگیرند دیگر شاهد خشونت در جامعه نخواهیم بود درحالیکه مردم براساس تجربه دریافته اند وقتی نمیتوان امیدوار به قانون ومنطق بود باید قانون خود را اجراکنند. چنانکه در اخبار حوادث رسانه ها میبینم؛ فردی که نتوانسته چک وبدهی خود را دریافت کند دست به خشونت میزند. وحشتی نیز از زندان ومجازات ندارد چون قبح این مسایل ریخته است. نکته مهمتر اینجاست که با گذشت زمان این زورگویی وخشونت حالت همه گیر یافته وبه عنوان عادت رایج می شود. چنانکه اگر زمانی برای احقاق حق خشونت میکردند به مرور زمان ، براساس یک عادت به اعمال خشونت وزورگویی می پردازند. اینگونه رفتارهای مخرب به عنوان رفتار وباور فرهنگی به نسلهای دیگر منتقل می شود چنانکه درحال حاضر نیز مشاهده میکنیم رفتارهای خشونت بار در میان کودکان ونوجوانان نیز رواج یافته است .فرزندان امروزی دریافته اند هرچه بیشتر فریاد بزنند بهتر به خواسته ها وفرصتها دست می یابد. والدین نیز تابع چنین شرایطی شده اند ، چنانکه اگر فرزند آرام و متوقعی داشته باشند کمتر به خواسته ها ونیازهایش بها میدهند وسعی میکنند فرزندی را که مدام طلب میکند وزورگوست را حمایت کنند. درحالیکه برای داشتن خانواده وجامعه ای سالم که به درستی پایبند به اعتقادات وارزشهای اجتماعی وفرهنگی است باید براساس معیارهای عاقلانه و مراتب وجایگاه شایسته به افراد توجه داشت وآنها را حمایت کرد.