باردیگر با مطرح شدن بحث " تفکیک جنسیتی در دانشگاهها بازار اظهار نظرهای ضد ونقیض نیز داغ است. دراین میان دوستی با موافقت با این طرح معتقداست : این طرح مربوط به جامعه ارمانی است ویکروز در جامعه آرمانی محقق می شود.! جامعه آرمانی ! اما به نظر من قرار است که این طرح همین روزها درجامعه ایرانی ما اجرا شود که هیچ شباهتی به هیچ جامعه ارمانی که تاکنون درباره شان خواندیم ندارد. این طرح قرار است در جامعه امروز ما که بی نصیب از ناکامیها نیست اجرا شود پس باید منطبق با شرایط امروز باشد.
این دوست میگوید: رفتن به دانشگاه فقط باید به انگیزه درس خواندن باشد پس ضرورتی ندارد اختلاطی وجود داشته باشد.
من معتقدم یکی از کارکردهای نظام آموزشی؛ پرورش است که از جلوه های ان آموزش های مهارت های زندگی نظیر ارتباط موثر و تعامل بادیگران می باشد که دانشگاهها میتوانند دراین زمینه موثر باشد وبا تدبیر بسترهای مناسب را فراهم کند..ـ-کاری که نظام آموزشی ما از مدرسه تا دانشگاه در آن موفق نبوده -چنانکه معتقدیم کودکان خود را به مهد بفرستیم تا اجتماعی شوند. پس ازکارکردهای نظام اموزشی باید آموزش زندگی باشد .نکته دیگر اینکه اگر ما طرح تفکیک جنسیتی را اجرا کنیم با یقین میتوانیم ارتباطات جوانان را درخارج از منزل ودانشگاه به حداقل برسانیم یا فقط به این میاندیشیم که ظاهر دانشگاههایمان اراسته وشایسته ومنزه باشد .دیگر مهم نیست که این جوانان بروند در پستوها و لانه های پنهانی هرگونه رابطهای داشته باشند .اگرهم ایدز وهپاتیت گرفتند بازهم آنقدر اهمیت ندارد چون دیگر کسی مارا مسوول اسیبها وبی تدبیریها نمیداند. ضرورتی هم ندارد که ما بودجه ای صرف کنیم وبرنامه ای داشته باشیم که باورهای دینی واخلاقی را درجوانانمان نهادینه کنیم . مسولیتی داشته باشیم وپاسخگو باشیم .درحالی که میتوان با حذف بخشی از مساله که چشمگیر تراست. به راحتی قید همه دشواریها را زد وبا صدایی رسا خواند....
" من چقدرخوسبختم....همه چی آرومه...."