چند سالی است که همزمان با اغاز فصل گرما شاهد اجرای طرح ساماندهی عفاف وحجاب درجامعه هستیم . در این رهگذر ، نهادها ورسانه های متعددی دست به دست هم میدهند وبه تقبیح بد حجابی میپردازند که صد البته ضروری است. اما نحوه اجرای آن قابل تامل است چرا که گویا طی سالها به سناریو تکراری بدل شده که در قالب موجی موسمی زمانی خود نمایی میکند وباز به فراموشی سپرده می شود .بی انکه نتیجه موثری در حوزه فرهنگی واجتماعی کشور داشته با شد . بنابراین جادارد گاهی نیز نیم نگاهی به نحوه اجرای چنین برنامه هایی داشته باشیم و نقاط ضعف وقوت ان را در یابیم واز خود بپرسیم چرا جامعه ای که سی سال از انقلاب آن گذشته ودرخت باورهای ان حال به درخت تناوری بدل شده است باید دغدغه عفاف وحجاب را داشته باشد ؟
از مواردی که نسبت به آن غفلت شده درک علل بروز بدحجابی است .که شاید یکی از دلایل ان ، عدم آگاهی از شیوه های تربیتی وآموزشی مناسب است. زیرا سالها تجربه دراین زمینه حکایت از آن دارد که بیشتر برنامه های این حوزه ،به ویژه در حوزه های فرهنگی نظیر نظام آموزشی ما ؛ موسمی واغلب متکی بر رفتارهای سلبی است . این درحالیست که نظام آموزشی برگرفته از اموزه های دینی ، بر دوعنصر بیم وامید یا انذار وبشارت تاکید دارد. بنابراین توصیه می شود در اجرای برنامه های ترویج فرهنگ عفاف وحجاب درکنار ارشاد واصلاح رفتارها به اموزش اگاهانه گروههای مخاطب به خصوص قشر جوان توجه شود .البته مدتی است که شاهد اجرای طرحهای نظیر ایران دخت و انتخاب افراد خوش حجاب ! درجامعه هستیم که جادارد معیارها وشیوه های اجرای آنان نیز با نوآوری وخلاقیت همراه باشد .همچنین متولیان گوناگون این عرصه ، راهکارهای نوین دیگری را نیز بیازمایند.