چند خط میان زندگی

پس از سالها گویی طلسم کم کاری نظام آموزشی کشور درمقوله  ورزش مدارس شکسته شده وحال متولیان آموزش   تلاش می کنند برای جبران این سال ها سنگ تمام بگذارند .

آموزش شنا و تيراندازي ، افزايش 3 ساعت درس ورزش ، ایجاد مدارس ورزشی و

تدريس   ژيمناستيك از برنامه هایی است که فقط در سال گذشته به ان پرداخته

شده است .اما این تلاشها به همین جا ختم نمی شود.چنانکه به تازگی وزیر

آموزش وپرورش ، از اموزش طناب زنی برای دانش آموزان دوم ابتدایی در سال

آینده  خبرداد .

* طناب زنی اری یا نه؟

اما باید دید اجرای این برنامه تاچه حد میسر وموثر خواهد بود؟

نورالله حیدری دستانی ، سخنگوی کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس شورای

اسلامی با مفید دانستن گسترش فعالیتهای ورزشی درمدارس ،  دراین باره

اظهار می گوید: از انجا که کاهش فعالیتهای جسمی وبدنی درمدارس منجر به

خمودگی وکم تحرکی دانش آموزان می شود و برروند یادگیری تاثیر خواهد گذاشت

.متولیان امر، به دنبال این هستند که انجام فعالیتهای ورزشی را نهادینه

کنند. ازاین لحاظ پرداختن به مقوله ورزش مدارس قابل توجه است   اما تشخیص

اینکه ، چه ورزشی برای چه سن وجنسی توصیه شود نیاز به بررسی کارشناسان

دارد. به این ترتیب ، انجام فعالیتهای ورزشی مناسب  عوارضی را در پی

نخواهد داشت.

وی درادامه افزود: درحال حاضر فعالیت ورزشی دانش آموزان ما کلیشه ای شده

است که با رواج گونه هاو رشته های مختلف می توان تنوع حرکات ورزشی را

افزایش داده وبه دنبال ان بر مشارکت ورغبت بیشتر دانش آموزان دراین زمینه

افزود.

دکتر محمد علی یثربی ، مدرس تربیت بدنی نیز باتاکید بر ضرورت توجه به

ورزش مدارس خاطر نشان می کند: مهمتریم مقوله درانجام ورزش فراهم شدن

شرایط اجرای مطلوب آن است.  بنابراین اگر بهترین ورزش با امکانات نامناسب

انجام شود ، نتایج سودمندی نخواهد داشت . ازاین رو برای اجرای هرگونه

فعالیت ورزشی باید زیر ساختهای اجرای آن نیز فراهم شود.ورزش طناب زنی

وگسترش آن نیز از این امر مستثنی نیست .به این ترتیب باید مشخص شود برای

اجرای آن چه برنامه و با چه شرایطی پیش بینی شده است  .

* گرفتاردر افراط وتفریط

درحال حاضر شاهد اجرای آموزش شنای اجباری در پایه سوم ابتدایی هستیم .

برنامه ای که تا به امروز حرف وحدیثهای متعددی را به همراه داشته است.

درهمین زمینه حیدری ، عضو کمیسیون آموزش وتحقیقات مجلس شورای اسلامی

اظهار می کند: از زمان طرح این موضوع تا به امروز، نقد ونظرهایی گوناگونی

برآن وارد شده است که مهمترین مسایل مرتبط با آموزش شنا درمدارس ، کمبود

مربی ،استخر ومشکلات ایاب وذهاب دانش اموزان است. ازاین رو معتقدم ،

الزام به هر برنامه ای بدون فراهم ساختن زیر ساختهای ان مشکلاتی را پیش

می آورد.

وی همچنین تاکید کرد: گرچه ما در زمینه توجه  به ورزش مدارس پیش از این

گرفتار تفریط بودیم اما نباید شرایطی را فراهم کنیم که دراین عرصه دچار

افراط شویم .زیرا اینگونه به سایر بخشها لطمه وارد می شود.

دکتر یثربی نیز درهمین زمینه خاطر می گوید: گرچه همگان برتقویت ورزش

درمدارس تاکید دارند اما باید این فعالیتها منجر  به نتایج سودمندی

شود. ازاین رو اندیشه ، اموزش شنادرمدارس قابل ارزش  است اما با توجه به

مشکلاتی که با اجرای  نامناسب آن می تواند رخ دهد  نیازبه بررسی وتامل

دارد. ازاین جمله می توان به  بهره مندی از استخرهای مناسب وبهداشتی

اشاره کرد .

این مدرس دانشگاه همچنین خاطر نشان می کند : علاوه بر دقت در سلامت

جسمانی باید در آموزش شنا به سلامت روانی دانش آموزان نیز توجه شود .زیرا

تعدادی از افراد دچار آب هراسی وآب گریزی هستند. ازاین رو در طی دوره

مربیگری به مربیان آموزش داده می شودکه افراد چند جلسه به طور مقدماتی

وارد آب شوند. تا به تدریج برترس خود غلبه کنند. اما برخی شواهد نشان می

دهد که در مقوله اموزش شنای دانش آموزان به  این مساله کمترتوجه می شود .

کیمیا –ه مادر یکی از دانش اموزان درهمین باره اظهارمی کند: از آنجا که

فرصت آموزش شنای  دانش اموزان 12 جلسه یک ساعت ونیمه است .مربی فرزندم

اصرارداشته که دانش آموزان در جلسه دوم به قسمت عمیق بروند. فرزندم  هم

از این مساله دچار اضطراب شده وهنوز از آب می ترسد . او مدام می گوید شنا

رادوست ندارم .فکر نمی کنم این درس راقبول شوم. برای کمک به وی  با همان

مربی  برایش کلاس خصوصی شنا  گرفته ام  چرا که مدرسه گفته تا  پایان پنجم

ابتدایی باید شنا را بیاموزند .در غیر اینصورت نمی توانند به دوره راهنمایی بروند.

* فرجام سخن...

درحالی  نظام اموزشی ما درسالهای اخیر به ورزش مدارس توجه بیشتری نشان می

دهد که پاره ای از چالشهای متعدد  این حوزه همچنان به جاست مهمترین معضل

در این زمینه کمبود فضای ورزشی است.  به طوری که درحال حاضر سرانه فضای

ورزشی مدارس کشور ۳۰ سانتیمتر براورد شده است حال انکه قرار بود این رقم

تا پایان برنامه چهارم توسعه کشور  به یک متر مربع برسد .به هرحال

امیدواریم اجرای اینگونه برنامه ها حکایت "افتابه لگن صد دست، شام وناهار

هیچی" نشود....